Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van zijn kleef-gave door langs den muur van het gebouw te kruipen tot bij de vensters van het lokaal, waar hij wilde wezen. Hij wist, hoe al de ramen van boven open gingen. Op deze wijze zou hij het eenvoudigst binnen kunnen komen.

Als een reuzenvlieg wandelde hij op handen en voeten den muur langs tot hij bij het raam gekomen was van het ongelukkige laboratorium., Hij hield vlak daar boven stil, teneinde eerst naar binnen te kunnen kijken.

Zooals hij wel gedacht had, was daar niets veranderd. Alles stond er nog op dezelfde plaats als hij het er gelaten had na zijn tweede bezoek, om er Dr. Stolp, zijn verstijfden scheikundeleeraar, vandaan te halen. De aanrechttafel stond er nog onaangeroerd. In het midden daarvan zag hij door het vensterglas hèt kleine, glinsterend-witte hoopje poeder liggen, tusschen de scherven van de gesprongen retort.

Het bovenraam stond open; dat was een bof! Hij liet zich aan de raamsponhing omlaag zakken — en stond in het leege scheikunde-lokaal.

Zijn eerste zorg was, naar de deur te sluipen, om te zien, of deze behoorlijk gesloten was. Wel wist hij, dat het geheele gebouw van de H.B.S. gesloten was en dat zelfs, op bevel van de politie, het binnengaan in het gebouw ten strengste verboden was, maar toch wilde hij de zekerheid hebben, dat hij hier zoo rustig en ongestoord mogelijk zou kunnen overleggen wat hij met dat handjevol poeder met zijn onweerstaanbare kleefmacht zou uitvoeren.

Bij de deur gekomen, greep Tobias den knop. Doch deze wilde niet omdraaien, hoe hij er zijn krachten bij inspande. Eensklaps viel hem te binnen, dat ook dit een van de gevolgen moest zijn van de kleefstof, want was hij het niet zelf geweest, die bij het verlaten van het lokaal de deur zorgvuldig achter zich gesloten had? De deur was daarna natuurlijk ook gaan vastzitten; zij had geklemd, evenals zoovele deuren, die de ongelukkige jongen met zijn hinderlijke toovermacht in den laatsten tijd achter zich gebarricadeerd had. En zoo begreep hij nu ook, dat het déze deur

Sluiten