Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

O, pijn had zij niet, volstrekt niet! Haar omhoog geheven armen schenen gesteund te worden door een geheimzinnige macht, haar handen schenen van zelf vast te houden zonder dat zij ereeniee inspanning voor behoefde te doen; doch telkens, wanneer zij een poging wilde wagen, zich uit deze vreemde houding los te maken in welke zij zich sedert gisteren bevond, dan voelde zij hoe een onverklaarbare kracht haar dwong in deze zelfde houding te blijven staan. Zij had derhalve van alle

pogingen afgezien, zich zelf te verlossen en toen ook de huisdokter, na dien eenen nacht vier maal ontboden te zijn, tenslotte geweigerd had terug te keeren, omdat hij ook aan zichzelf de zoo gevaarlijke verstijvings-verschijnselen al meende te gaan bespeuren, toen had zij zonder een kreet te slaken in haar ongelukkig lot berust.

Bij het hooren van den tweestemmigen angstkreet van haar dochters was zij uit den dommel, waarin zii

& staande houding geraakt was, even opgeschrikt. Haar moederhart deed pijn, dat haar kinderen gilden zonder dat zij bij machte was, haar dochters ter hulp te komen.

Doch op hetzelfde oogenblik werden een paar stevige armen om haar hals geslagen, haar hoofd werd achterover getrokken en....een stevigen jongenszoen voelde zij op haar wangen. Het moest Tobias zijn! Waar had die arme jongen toch gezeten, nadat de inspecteur Speurmans zoo geheimzinnig naar hem was komen informeeren en naar boven gegaan was, om haar zoon te zoeken? De beklagenswaardige moeder had daarvoor geen verklaring weten te geven. Dit was al even raadselachtig als zooveel andere gebeurtenissen in haar omgeving!

Maar nu zij hier Tobias weer in haar nabijheid wist, gezond

Sluiten