Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op dit zelfde oogenblik zag hij boven den top van den gevel van zijn welbekende school de vlag wapperen. O, hij wist wat dit te beteekenen had: na elke vacantie liet de directeur ter eere van den eersten nieuwen schooldag de vlag hijschen, om de heropening van de school weer aan te kondigen. Vandaag werd dus de H.B.S. weer geopend! Tobias begreep daaruit, hoe na zijn laatste bezoek aan het gebouw elk gevaar daar verdwenen moest zijn. Hij kende reeds te goed de heilzame werking van de anti-kleefstof, om niet te weten, dat niet slechts Brigges, de oude conciërge, zijn pijpje weer uit zijn mond zou kunnen nemen, maar dat ook de deuren weer geopend, dat het scheikundelokaal weer gebruikt, dat het onderwijs er weer op de gewone wijze gegeven zouden kunnen worden.

Hij keek op zijn horloge; het was pas halfnegen. In dit half uur vóór den schoolaanvang kon hij nog wel gemakkelijk zijn Wk volbrengen door het laatste slachtoffer van de kleefstof te bevrijden, en dan om negen uur tegelijk met de andere jongens de H.B.S. weer binnenstappen, zoo kalm, zoo rustig, zoo gewoon, alsof er in dien gedwongen schoolvacantie-tijd hoegenaamd niets gebeurd was!

Hij was nu het dak genaderd, waar hij den inspecteur had achtergelaten. Tobias stapte een plat dak over, liet zich aan het houten timmerwerk van den schoorsteen op een lageren daknok zakken, kroop daarna tegen een ouden verweerden schoorsteen op, tot zijn hoofd boven den rand uitstak van het platje, waar inspecteur Speurmans zich moest bevinden.

Werkelijk zag Tobias daar den onbeweeglijken man staan! Hij scheen geen haar-breed bewogen te hebben. Met den rug leunde hij tegen een blinden huismuur; den wandelstok had hij in een hand, alsof hij er op steunde, den rechterarm hield hij strak omhoog gericht, de gevaarlijke revolver daarin, doch met den loop gelukkig mikkend in de richting van den hoogen blauwen hemel, waarin op dit oogenblik slechts één donzig wolkje als eenig 'doelwit dreef.

Sluiten