Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

standbeeld los te maken. Doch hij kon den haan in rust zetten, de laadkamer openen, en één voor één kon hij er de patronen uit halen. Hij had zes kogeltjes in zijn hand. Ziezoo! het ergste gevaar had hij dus bezworen. Nu had hij nog slechts den verstijfden man te ontdooien. Maar Tobias durfde niet! Hij stond daar besluiteloos tegenover den gevaarlijken inspecteur Speurmans, die nu nog machteloos was, maar zoo dadelijk als de wrekende gerechtigheid voor hem zou staan.

Doch de arme jongen behoefde ditmaal gelukkig niet zelf te beslissen. Want even onwillekeurig als hij den politieman daar had doen verstijven, zoo was het eveneens buiten zijn schuld, dat de rechercheur weer zichzelf werd.

Tobias had zorgvuldig de zes revolverpatronen in zijn zak gestoken ; hij stak ze er diep in, uit vrees voor dit allergevaarlijkste goedje. Maar aldus was zijn hand in aanraking gekomen met het laatste wat er in zijn broekzak nog aan anti-kleefstof over was. Het was niet meer dan één laatste kruimeltje, een bijna onzichtbaar korreltje van de zwarte wonderstof.

Het was nog juist voldoende!

Want nauwelijks had de jongen zijn hand uit den zak te voorschijn gebracht, of de groote man tegenover hem knipte even met de oogen, vertrok zijn gelaat tot een glimlach, rekte zich eens uit, liet den omhoog geheven arm zakken, en begon te spreken:

— „Je bent 'n brave jongen!", zei inspecteur Speurmans; „je mag me later in het diepste geheim die heele geschiedenis wel eens vertellen, al weet ik er eigenlijk al alles van. Ik heb de vlag op je Hoogere Burgerschool zien wapperen; — dat is jouw werk geweest! Ik heb, toen ik hier onbeweeglijk stond, het gejuich gehoord uit de richting van de Kalverstraat; — dat is jouw werk geweest! En uit je zelf ben je me nu komen bevrijden; — dat is ook jouw werk!"

Toen rekte hij zich nog eens terdege uit en zich dan in-eens tot Tobias wendend, sprak hij, nu wat strenger:

— „Maar een gevaar lijkt mij toch, dat een gewone school-

Sluiten