Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schijnsel waar te nemen van een gewoon, volkomen normaal mensch, die door een tot dusver verborgen gebleven ramp in zijn laboratorium geheel verstijfd was, zelfs zijn naaste omgeving k door zijn verstijving dreigde te besmetten, doch overigens geen enkel ziekteverschijnsel vertoonde.

De geleerde bezoekers droegen wel angstvallig zorg, zich niet te dicht m de buurt van den verpleegde te wagen. Zij naderden voorzichtig, gewikkeld in gesteriliseerde jassen, de barak en beschouwden door het veilige dubbele vensterglas den roerloozen man, die daar in zijn zonderlinge verwrongen houding op het bed lag uitgestrekt. Doch veel verder kwamen zij op die wijze met hun waarnemingen niet.

Dezen dag verwachtte men echter een wereldberoemden geleerde uit Parijs, die reeds van te voren zijn voornemen had aangekondigd, zich langs electrisch-magnetischen weg met den verstijfden Dr. Stolp in verbinding te willen stellen; door het toepassen van een bijzonder soort wisselstroom verwachtte deze geleerde met behulp van een door hem uitgevonden hersen-meter, de gedachten van den roerloozen man te kunnen aflezen. En zonder twijfel zou er langs dezen weg eenig meerder licht in dit tot dusver nog zoo duistere geval gebracht kunnen worden.

Een groote moeilijkheid bleek echter te bestaan in het tot stand brengen van de verbinding tusschen de buitenwereld en het inwendige van de ziekenbarak. Want hoe knap deze buitenlandsche geleerde ook was, hij bleek niet van plan, zich zelf noodeloos in gevaar te brengen.

Zoo stond daar dus in den grooten tuin van het ziekenhuis een drukke groep te overleggen, zonder dat men tot een resultaat scheen te kunnen komen. Er was niemand, die de draden met de twee ebonietplaatjes aan de uiteinden ervan, binnen het gebouwtje durfde brengen, om ze den verslijfden patiënt tegen het hoofd te bevestigen. En toch was dit de eenige manier, den wisselstroom te kunnen laten werken en den geleerden professor uit Parijs met Dr. Stolp in verbinding te brengen.

Sluiten