Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een verwilderd uiterlijk schonken, zooals die stoppelige haren om den beweeglijken mond op en neer dansten, tegelijk met het open en dicht gaan van de beweeglijke kaken, of het onophoudelijk geprevel van de lippen, als ze den geleerden stroom van chemische formules doorlieten.

Op den scherpen neus van Dr. Stolp rustte nog de ouwerwetsche bril, met de twee rond geslepen glazen in hun zware schildpadden montuur.

En achter die brillenglazen... o, ja, daar glinsterden nog altijd die levendige twee oogen!

De oogen van Dr. Stolp hadden niet bewogen, en toch had Tobias hun plotselinge opflikkering gezien, nu hij aan het bed van zijn machteloozen leeraar getreden was, en deze hem zonder eenigen twijfel moest herkend hebben. Want scherp schitterden de twee lichtjes in die oogen en hoewel het gezicht geheel in denzelfden strakken plooi bleef, toch meende de jongen uit den blik van zijn scheikunde-leeraar een plotselinge driftbui, een niet te onderdrukken kwaadheid, van onverwachten wrevel te moeten lezen.

Sluiten