Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tobias bukte zich en raapte het kleine stukje papier op.

Op het papiertje, dat hij hier tusschen de vingers hield, een snippertje, nauwelijks iets grooter dan zijn nagel, stonden nog wat letters gekriebeld. Het geheele geheimzinnige aanteekenboekje van den geleerden Dr. Stolp had vol gestaan met zulke kriebeltjes en krabbeltjes, de eene ingewikkelde formule voor, de andere na.

Wat stond er op dit laatste overblijfsel uit het vernietigde boekje?

Tobias tuurde er naar; hij hield het in alle richtingen voor zich; het waren cijfers en teekens en letters. Dan draaide hij het papiertje om; kijk! het scheen een geheel woord te zijn.

En eensklaps kon de jongen een kreet van ontroering niet weerhouden, want op dit snippertje papier las hij dit ééne woord:

„ Anti-Stolpulose".

— „Arme Dr. Stolp!", sprak hij hard-op, „ik kan niets voor u doen, al ben ik de eenige, die uw geheim kent! Wanneer ik misschien wat knapper in uw scheikunde-vak geweest was, zou ik u hebben kunnen verlossen. Doch ik ben altijd heel achterlijk in de chemie geweest!... Arme meneer Stolp, het eenige wat ik voor u doen kan, is, dit weinige wat er van uw beroemde uitvinding overgebleven is, aan u terug te geven!";..

Tobias had deze woorden plechtig gesproken.

Dr. Stolp moest ze verstaan en begrepen hebben. Want zijn oogen hadden eerst geglinsterd, toen de jongen hem toegesproken had over zijn geheimzinnige uitvinding; daarna hadden de oogen driftig gevonkt toen de jongen van zijn eigen achterlijkheid in de scheikunde had gesproken; eindelijk hadden ze met iets vroolijks en verblijds geglommen, toen Tobias, onder het plechtig uitspreken van zijn laatste woorden, met het snippertje in de hand op het bed was toegetreden.

Tobias nam het papiertje, en, daarmede een laatste hulde bedoelende aan den even geleerden als ongelukkigen scheikundige, plaatste hij voorzichtig het snippertje met het ééne veel-beteekenende woord er op geschreven op het voorhoofd van Dr. Stolp,

Sluiten