Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brug, die er op 't eiland is. Nog steeds geen voetgangers, heelemaal niets op den muilen zandweg als vliegen en zand, en dan 't karrespoor, dik, los, omwoeld duinzand. Eindelijk: 't werd half een, daar kwamen we aan de uitspanning „De Zwaan" in 't verste en grootste dorp „Hollum". Of 't nu kwam, dat de zon niet meer scheen, dan wel, dat ik honger had, dan wel, dat het ons speet de zes wandelaars een uur en langer te hebben doen wachten in 't zand, kortom ik zal je maar eerlijk vertellen, dat Ballum zoowel als Hollum me niet erg bevielen. Net zoo moe en verweerd als de boerderijtjes in Nes, zoo zien ze ook in deze dorpjes er uit. Somber en stroef met die dreigend-overhangende daken, staan de huisjes in de rondte. Een paar straten, een enkele kerk, de school, nog een school en dan is er niets meer, dat je oog trekt. We gingen een der huisjes binnen; mevrouw en ik, terwijl de jeugd naar zee liep. Een vroegere bakkerij nu als woonhuis betrokken, met een luifel voor de deur en tegels aan den wand,

Sluiten