Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat wilde ik u juist zeggen.

Zeer goed', afgesproken. Ik heb morgenochtend! reeds een duel tegen zes uur, plaats: Castillo van Chapultepec; als u kwart over zessen daar komen wilt, heb ik met mijn eersten tegenstander afgerekend, en ben ik geheel ter uwer beschikking, om u naar betere, gewesten te doen verhuizen.

'Gairon boog beleefd, en zonder zich verder met hem in te laten, begaf Scipio Massilia zich naar zijn kamer.

Nauwelijks was hij verdwenen', of Joe Sullivan schoot uit de duisternis van een corridor te voorschijn, zooals een duiveltje uit een doos.

Bravo, Francis, bravo, zei de Amerikaan. Van het oogenblik af, dat 'deze man erin toestemt, zich onder het bereik van uwe en Pe, ter's karabijn te stellen —

Is hij een man des doods, Meneer Joe.

Dat gelóóf ik zeker. De Yankee lachte, terwijl hij dit zeide. De jager greep hem bij den arm .

Lach niet, lach niet, Mr. Sullivan. Het zal een eerlijk tweegevecht zijn, dat is waar, maar de duivel hale 'me, als er ooit een ontmoeting mij niet zoodanig tegen de borst stuit!

En waarom?

Omdat het de eerste maal is, dat ik bloed

zal vergieten terwille van geld en om

mijn woord gestand te doen, dat ik u heb gegeven, bracht de Canadees met moeite uit. Dit hindert mij geweldig, en ik zou graag zien dat men van het avontuur geen relletje maakt.

En den Yankee den rug toekeeremd, ging Francis de trappen af. aan den voet waarvan Peter, met de handen in de zakken, een Indische ballade stond te fluiten. SulMvan zag hem na:

Ezelskop, bromde hij tusschen de tanden. Zoo'n boerenkinkel praat me van geweten. Waar zou je de kieschheid al niet zoeken? Ga jij maar naar het terrein, Quebecsche buffel 1), ik zal er ook wezen, met nog een uit*

muntende karabijn een kogel in den rug

legt een kerel even goed neer als een stuk lood in volle borst. Het doel heiligt de middelen. De hinderlaag is prijzenswaard, zoodra het de Vereenigde Staten geldt van Noord-Amerika.

Onderwijl hield Scipio Massilia, in zijn logeervertrek, zich onledig met wat toilet te maken voor het diner. Hij begaf zich daarop naar de eetzaal, waar hij zich de gerechten bizonder liet smaken en deze besproeide met de drie nationale dranken van Mexico: de pulque, het melkachtig wit extract van de aloë;de colouche met bruine tint, uit de nopal ge-^ trokken; de charape van scharlaken kleur, het gegiste sap der guave. Hij stak na het dessert een fijnen Mexicaner op, begaf zich een uur later naar zijn slaapvertrek en beval den kelner hem tegen half vijf in den ochtendstond te wekken. De ontroeringen van den

0 Scheldnaam, door Noord-Amerikanen vaak jegens Canadeezen gebezigd.

dag hadden geen spoor bij dit merkwaardig Provencaalsch temperament achtergelaten. Nauwelijks lag hij onder de lakens, of een vreedzame slaap sloot hem de oogen. De gevaren, die hem wachtten bij het aanbreken

van den dag. och waren de moeite niet

waard, ook maar een oogenblik er bij stil te staan.

De hotelbediende moest vijf minuten tang in den vroegen morgen aan de deur kloppen, alvorens hij zich kon overtuigd houden, dat de logeergast gewekt was. Scipio schoor zich op zijn gemak, kleedde zich vervolgens, onderzocht zijn karabijn, deed eenige patronen in zijn zak glijden en daalde de trappen af om een sterken kop koffie te gebruiken en daarna de hotelrekening te vereffenen. Dit gedaan zijnde, verzocht hij den bediende een voiamtero (koetsier) te praaien. Luchtig als een sylphide, stapte hij in het voertuig en gaf den voerman het adres op „Castillo de Chapultepec!"

Ter plaatse van testerraming gekomen, beval hij zijn geleider hem tot tijd en wijle te wachten, en de karabijn aan den schouderriem dragend, stapte hij, onder het neuriën van een vroolijk wijsje, de Janen in van het park. Na een Vijf minuten te zijn voortgewandeld en op een open grasachtige plek zich bevindend, zei hij tot zichzelf: Verder zal ik maar niet gaan, het terrein komt me uitermate geschikt voor, om een kwestie uit te vechten, mijn tegenstanders zullen mij wel weten te vinden, geloof ik.

Hij plaatste zijn karabijn tegen een boom, vlijde.zich op het gras en stak een sigaar op. Den geurigen rook voor zich uitblazend, bemerkte hij niet dat een zestal personen een hoek hadden omgedraaid en waren staande gebleven toen ze hem gewaar werden.

Francis en Peter waren die eersten. Zij namen Scipio op en wisselden een blik. Gairon fluisterde tot den geëmpIoieerde:

Die praatjesmaker is toch een moedige kerel.

Een kranige vent, zei Peter. Toch jammer, hem voor den kop te blazen. Ja, erg jammer, gaf de ander terug. Maar sparen kunnen we hem toch niet. Onmogelijk. Zijn huid of de onze. De bepalingen van ons contract zijn formeel.

Formeel, herhaalde de echo.

En beiden lieten ze het hoofd zakken.

Ze hadden elkaar, nu vier maanden geleden ontmoet, rust genietend in het huis, de vrucht van hun behaalde winst, eene woning, waarvan de tuinen zich spiegelden in het blauwe water van het meer Ontario. Na als pioniers tot de grenzen te zijn doorgedrongen van Klondyke, waar ze het met de Plathoofd-Indianen te kwaad kregen, rekenden ze er.op van de opbrengst hunner pelshuiden in zalig nietsdoen een rustig leven te kunnen leiden.

De omstandigheden echter hadden anders besloten. Op zekeren avond, dat ze kalm aan

Sluiten