Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

La muerte! la muerte! (ter dood!) Lang leve de doorluchtige Massilia!

Allen begrepen wat er gaande was. Hei Mexicaansche volk was gewaarschuwd geworden voor het gevaar, dat zijn afgod bedreigde, en snelde toe om den Franschrnan te verdedigen.

Scipio, half verstikt door uitzinnige bewonderaars, trachtte zich los te maken uit hunne omhelzing. Eensklaps riep hij uit:

Hè! Wat moet dat beduiden? Hij wees op mannen, die op de eerste takken van een boom waren geklommen eri er koorden aan vastknoopten.

Vrienden, hernam een mulat, vrienden die. u zullen wreken.

Mij wreken?

Ja, wij lynchen de ellendelingen die een aanslag wilden wagen op uw kostbaar leven.

Maar sappristie! dat ge gentlemen

gaat ophangen, verlang 'ik niet! kefte Scipio. Met voeten, vuisten en ellebogen baande hij zich een doortocht door de massa's, en kwam ter plaatse waar de tegenstanders en getuigen, aan handen en voeten gebonden, od den erond lagen, door een dreigende

menigte omringd. Een navaja (mes) uit den gordel trekkende van een der aanvallers, sneed hü de boeien der gevangenen door, en zich vóór de verbaasde Mexicanen plaatsende, waagde hij:

Maar, menschen, wat voeren jullie toch uit? Je hangt mijn vrienden als Arabische saucijsjes aan rijggaren op, dat gaat toch niet aan. Het scheelt jullie toch niet in je bovenkanjer, want dan staat de deur van het quarantaine hospitaal open.

Deze onverwachte tusschenkomst had een wonderdadige uitwerking.

De gevangenen, die zich reeds verloren achtten; de aanvallers, door de toespraak bewogen en geheel In verwarring, dat ze door hun overdreven ijver zulk een schromelijke vergissing hadden begaan, stonden gedurende oogenblikken roerloos tegenover den held der Onafhankelijken. Deze maakte zich zijn voordeel ten nutte.

Deze Senóres (heeren), zei hij, waren bezig met mij het fijne uit te leggen van het Amerikaattsch duel. Niemand kan de toekomst voorzien, niet waar? Ik wilde dus iets nuttigs leeren. En daar gaan jullie nu den boel in de war sturen met die nobele caballeros (cavaliers) over hoop te werpen, zonder eerst eens poolshoogte te nemen. Vrienden, ik vind uwen ijver prijzenswaard. Hij getuigt van uw toewijding aan mijn persoon, maar ik vind redeneeren toch wel zoo verstandig.

De menigte luisterde, verstomd en uit het veld geslagen, toe.

iHalf zeven, hernam de Marseillaan, op zun horloge ziende; ik heb juist nog tijd om den trein te halen. Deze senores zullen me vergezellen. Wat u betreft, mijne Mexicaauscfeé amigos (vrienden), mijn dank voor uwe

belangstelling en mijn vergeving voor uwe vergissing.

Kreten van dankbaarheid stegen ten hemel,, onderwijl de held majestueus de hel- * ling van het Castillo afdaalde, door zijn tegenstanders en secondanten gevolgd. Joe Sullivan liep met op elkaar geklemde tanderf, woedend van zijn moordenaarsplannen te zien mislukt. De getuigen achtten zich gelukkig, aan het gevaar te zijn ontsnapt. Wat Francis betrof en Peter, hun gelaatstrekken verrieden een pijnlijke ontroering over Scipio's «delmoedigheid. Deze vreemdeling, dien zij zonder eenige geldige reden hadden geprovoceerd, dien ze uit de rij der levenden wilden schrappen; deze vreemdeling had hen zonder eenigen omhaal van woorden gered, en zonder praalvertoon de hoogste deugd beoefend: vergiffenis.

Scipio geleidde Sullivan en de jagers naar zijn rijtuig. Stapt in, senores1, zei hij, zoodoende zullen de leden mijner verwoede lijfwacht geen argwaan meer koesteren en ontloopt u het gevaar een slachtersmes tusschen de ribben te krijgen.

Hii iroi Ait n.n -irriAmlpliilcpn castvriien en

broederlijken toon. Zwijgend namen de Yankee en Canadeezen in 'het voertuig plaats.

De rollen waren vrijwel omgekeerd, grillig was de toestand. De man, dien zij zoo klakkeloos naar de andere wereld hadden willen zenden, deze beschermde en verdedigde hen, stond hun toe te laven. De edelmoedige aard der Canadeezen helde, over naar dankbaarheid, het schurkachtig gemoed van Sullivan wrokte over den bewezen drenst.

Scipio had bij zijn beschermelingen plaats genomen. Plotseling hoorde men uit koperen instrumenten de eerste tonen van het volkslied „Adelante, por la Virgen de Guadahipe" (Voorwaarts, voor de Maagd van Quadeloupe) de krijgszang, waarmede eertijds de Mestizen oprukten tegen de Spanjaarden, de verdrukkers van hun land. Senores te paard formeerden zich In escadron om het rijtuig, en de stoet zette zich met snellen draf in beweging, door de ovaties van de menigte begroet.

Goed zoo zei Scipio, zijn metgezellen

aanziende. Nu zijt ge uit de pekel gekomen. Sappristie! Ik was bang voor u.

Je zult nu zeker wel een bedankje van ons vragen, / guess! zei Joe Sullivan.

Ik, hernam de Marseillaan verrast ik vraag u niets.... zelfs niet eens hoe laat . het is. . ,,. . ,, .

Dan handelt ge voorzichtig, want Ik ben volstrekt niet de dupe van deze komedie.

Komedie, hoe nu.... het was meer een drama, bedoelt u.

Door u op touw gezet, tergde Sullivan.

n», ihovriin Ur niets van.

Zeg liever, je wilt niet begrijpen, hernam de Yankee -op uittartenden toon, en den MarseiHaan doordringend aanziende: Men heeft twee duels opgeloopen— men is bang geworden —

Sluiten