Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De gier was dood. Het projectiel had hem geheel doorboord.

En toen Fabian hem zijn compliment afstak, knipoogde de Marseillaan:

Ta, ta, mijn waarde senor, men zag me zooeven voor een groentje aan.

Neen, maar

Maar u zeidet die brave Massilia is

een praalmajoor. Ik zag immers aan tafel, dat u ontroerd waart over de zwetserij van den zwemmer. Men moet zich toch wat vroolijk maken, niet waar?

Fabian maakte zijn excuus, niet alleen bij dezen Franschman, maar ook aan Dolora, wier onderscheidïngsgave van den rechten man uit te kiezen hij ten hoogste prees.

Een schitterend vuurwerk 'besloot den avond. Men scheidde voor'den nacht.

Wat doefëen jong meisje in Mexico, als ze een caballero tot echtgenoot wenscht? Zij neemt eenige bloemen van den sospiriano, een struik, die purperroode bloemkelken draagt. Zij vervaardigt daarvan een ruiker, dien zij gedurende den nacht op het vensterkozijn legt van den jongeling harer keuze. Dit houdt de beteekenis in: Zoek wie u zoekt, en vraag hare hand. Een jonge maagd kan aldus blijk geven van hare, voorkeur, zonder zich in een verkeerd daglicht te stellen. Zoo de senor deze bloemenspraak afwijst, heeft hij slechts hèt stilzwijgen te bewaren, en niemand krijgt er de lucht van wie de verzoekster geweest is. Wandelt hij echter met de bouquet in de hand, met een blik de zwarte oogen ondervragend, die op hem gevestigd zijn, zoo valt hem niets gemakkelijker dan zich bloot te geven.

De kieine Amor had het hart van Vera, de middelste der jonge dochters van Fabian Rosales, met een zijner pijltjes getroffen.

In het land, waar aan grond geen gebrek is, maar anderzijds aardschokken niet tot de zeldzaamheden behooren, hebben de woningen slechts een enkele verdieping langs den beganen weg, zoodat het Vera gemakkelijk Viel haren ruiker veilig aan te brengen. In het stille uur van den nacht begaf zij zich in gezelschap harer oudste zuster Inez, die zij deelgenoote had gemaakt van haar geheim, naar het venster van het vertrek, waarin Scipio Massilia reeds een paar uren de gewenschte rust genoot, na een vermoeienden dag. Haren ruiker vóór het vensterraam hebbende neergelegd, haastten zich de meisjes naar 'hun slaapvertrek terug te keeren.

Maar Vera vermocht geen oog te sluiten. Haar jeugdig hart was ontwaakt en vervuld van hevige ontroering. Opgevoed in de vrije natuur, geraakte ze onder den invloed eener ontluikende liefde, waaraan de beschaving der steden hier geen weerstandsvermogen kon verleenen.

Bij het aanbreken van den dag was zij opgestaan, en een moesselinen peignoir om hare schouders geworpen hebbende, zat zij

verward en in angstige verwachting aan naar venster. Haar oogen 'tuurden onafgewend naar het kozijn van MassiHa's logeervertrek, waar een zwarte vlek zich afteekende tegen de ochtendschemering, ten bewijze, dat haar ruiker nog onaangeroerd zich ter plaatse bevond, waar zij dien den nacht te voren had neergelegd.

Onderwijl zij zoo bleef staren, zag zij de schaduw eener menschelijke gedaante door het park zich bewegen.

Wie kon die vroege ochtendwandelaar zijn? Hij naderde het bewoonde gedeelte der haciënda.

Geïntrigeerd door diens geheimzinnige wijze van dien, opende Vera geruischloos haar venster. Op hetzelfde oogenblik bleef de onbekende stilstaan voor het raam van Scipio Massilia. Hij zag behoedzaam in het rond, en zich veilig achtend, tikte, hij zachtjes op de vensterruit.

Bijna gelijktijdig liet de Marseillaan zich zien:

Ah zoo! zei hij met een stemgeluid, waarvan geen toon aan het jonge meisje ontsnapte. Zoo, zoo is u het?

St! Het uur is daar. Ik vreesde dat u zich zoudt verslapen en ben daarom zoo vrij u bijtijds te wekken.

Best, best— dank je wel. Het zou werkelijk jammer zijn, als wij bij zoo'n gewichtige aangelegenheid niet op het appèl waren. Ik ben geheel tot uw dienst— geheel tót uw dienst.

De onbekende hief de hand op. Je zult toch niet door de deur het huis uitgaan, want

dan zou ie allen wakker maken door

het venster asjeblieft.."., dat is maar twee voet van den beganen grond.

Je hebt gelijk. En de beenen van den Marseillaan kwamen uit de opening te voorschijn.

■Hé, sappristie! Waf mooie bloemen zijn dat?

Vera rilde van het hoofd tot de voeten, doch herstelde zich weldra toen ze den onbekende op spottenden toon hoorde zeggen: Dat— dat zijn sospirianos een

huwelijks-bouquet. Je bent zeker een beul van meisjesharten, want het jonge meisje, dat dit ding hier heeft gelegd, heeft ie willen zeggen: zoek haar die u zoekt.

Wat beduidt dat?

Een gewoonte van het land.

Wie zou dit?

Misschien wel de Mestiza of een der

dochters van je gastheer Ik zie niét in,

dat ze een vasten grond .-onder de voeten hebben, om zich zulk een handeling te veroorloven, want

We zullen dit geheim wel na onze morgenwandeling ophelderen, zei Scipio.

De Yankee verkneukelde zich inwendig, want hij dacht aan den valstrik, dien hij den argeloozen Marseillaan had gespannen en waardoor deze geen tijd noch gelegenheid zou hebben, naar de onbekende schoone te zoeken.

Sluiten