Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat *en ik met u eens. eerwaarde heer, I zei Sullivan. Ik wensch u goede nachtrust.

De morgen was aangebroken. Het gezelschap van den vorigen dag, het beminnelijk trio, was weer bij elkaar.

Een gedruisch van voetstappen, vergezeld van wapengekletter, weerklonk op de binnenplaats. De gouverneur legde een vinger op de lippen:

Daar hebben we onzen man. Het geldt thans, hem voor onze zaak te winnen, opdat Frankrijk, ons dank wete, als we een hunner natie hebben beschermd tegen de valstrikken, door Zuid-Amerikanen hem gespannen. De opinie van Frankrijk is die van Europa, dat met ons is.

Scipio Massilia verscheen tusschen de stijlen van de deur. door een officier en twee gewapende miliciens geëscorteerd. Toen hij Suliivan in het oog kreeg deinsde hij achteruit:

Hé, zei hij, daar heb je waarachtig dien snuiter! Met gebalde vuist deed hij een pas vooruit naar Joe, maar zijne bewakers hielden hem aanstonds tegen.

Laat me los, snoeshanen! riep de brave

jongen gunt me tijd, twee of driemaal

mijn been op te lichten ter eere van dien schurk Sakkerloot, dat zijn me officieren, die me beletten een lafaard een trap te geven, een vent, die een eerlijk tweegevecht ontwijkt en een zaak van eer afmaakt met een iHmderlaag. Duivels, gentlement, de verachting tiert welig op in mijn hart, als een cactus in een oranjerie.

De onuitputtelijke humor van den kranigen Marseillaan ging aanstekelijk werken op de aanwezigen, zoo de droge stem van den predikant zich niet had laten hooren.

Stilte, stilte, Monsieur Massïlia. Wij aandachtig mij aanbooren. Daarna kunt u naar behooren u boosmaken, zoo ge althans nog reden hebt dit ite zijn.

Ik wil terstond woedend wezen! brulde Scipio.

Lang duren zal het niet. zei de onwrikbare predikant. Antwoord me alleen op dit bevel: Wat denkt ge van Sir Sullivan's tegenwoordigheid hier ter plaatse? Is hij een vriend van- u?

Scipio schaterde het uit: Neen maar, jij bent een grappenmaker— Sappristie! je

maakt me aan 't lachen Sullivan, mijn .

vriend! De vent houdt van' me, zooals het

konijn van de kooi De tanden uit zijn

bek!....

(ie vergist u—

Vergis ik me?....

Totaal. Het bewijs, dat met u uit te dagen, u op te lichten en hier te brengen op het fort Davis, Mister Sullivan mijn bevelen opvolgde en de bedoeling had u te ontrukken aan de handen van lieden, die misbruik makend van u goede trouw, u een zekeren en roemloozen dood wilden doen sterven.

De stoutmoedige bewering van den gouver¬

neur deed Scipio verstommen. Forster maakte van dit oogenblik gebruik om met klem te vervolgen:

Te midden van een nog reactionaire wereld wapperen de banieren yan twee zusterrepublieken: de Vereenigde-Staten en Frankrijk. De levendigste sympathie, die haar ontstaan dankt aan een gemeenschappelijke liefde voor de vrijheid, bezielt de twee landen. Uit dien hoofde heb ik, gouverneur van Texas, een Franschman in bescherming willen nemen tegen zijn'edelmoedige natuur....

Met me op te sluiten in een kasemat, viel de Marseillaan, die eindelijk de spraak had herkregen, hem in de rede. Ja, wezenlijk, ik was er beschermd tegen koude, warmte, licht en lucht.

Maar deze aardigheid bracht den predikant niet van zijn stuk. Zijn lippen vertrokken zich even tot een glimlach, en kalm antwoordde hij:

Wees niet voorbarig in uw oordeel. Laat me u vóór alles de ware geschiedenis vertellen van het Eendrachis-halssnoer,, waar-' van ge tot op dit oogenblik slechts den roman of liever het sprookje kent.

En hij discbte Scipio hetzelfde verzinsel op als aan Joe Sullivan, van den vorigen dag. Een staatkundige komedie, besloot hij, waarin ge bij toeval als medespeler zijt opgetreden en waarvan ik niet wil, dat ge de gevaren en het 'belachelijke meemaakt

He! jandorie! riep hij, dat ziet er uit als een vaudeville in het kristallen paleis te Marseille. Ik neem mijn inzet terug van het spel... Hoera! Je moet een oesterschelp zijn van Madagascar, om nog te willen doorgaan.... Neen, ik verzaak, ik verzaak. Ik scheep me dadelijk in naar Europa. Een wandeling op de Canebière1) is wel wat meer waard dan een tocht door de woestijn.

Hij zei dit met zulk een rondheid, dat Forster er niet aan twijfelde, of hij had Scipio een poets gespeeld.

Met het zoetsappigste gelaat evenwel, dat hij kon aannemen, als hij het noodig oordeelde, zei de predikant:

Helaas! mijn beste heer, tot mijn groote spijt, kan ik u niet zoo dadelijk de vrijheid teruggeven, en wel om de eenvoudige reden, dat tallooze spionnen rondwaren om het fort, om te beproeven of zij u weer naar de geexalteerde Mestiza kunnen terugvoeren..

Met een overtuigd gebaar boog de Marseillaan het hoofd. Dan blijf ik maar weer gevangene, zei Scipio. — Neen, dat niet, hernam de predikant. Qe hebt voorloopig verlof, om u voorshands in de onmiddellijke omgeving van het fort vrij te bewegen. Bij de eerste gelegenheid de beste Iaat ik u, door Nieuw-Mexico, Kansas, Missouri en Illinois

<) Voor wie het soms niet mochten weten, is het zaak te releveeren. dat de groote en breede boulevard Canebière te Marseille, den trots uitmaakt der bewoners, en wel zoozeer, dat de Marseillaan met Zuidelijke snoeverij pleegt te zeggen: „Als Par|i»een Canebière had, zou Parijs een klein Marseille zijn!"

Sluiten