Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat is immers onmogelijk ja toch in

den hemel dat zou kunnen en zal

ook wel, want overleden Marseillanen kunnen niet anders dan in Marseille wonen, besloot Scipio niet een doodleuke uitdrukking van zijn gezicht.

De kleerborstel ontglipte eenklaps aan Marius' handen.

Neen! riep hij geestdriftig, de vijand van een landsman van mijn vader kan ik nooit zijn.

' De vijand?

Ja. Men heeft me bij meneer geplaatst, om zijn woorden en gebaren na te gaan; maar 'uieneer hoeft zich niet te geneeren» ik zal alleen hooren en zien wat meneer wiï

-Zoo plotseling tot het bewustzijn gewekt van dén toestand, voelde Scipio opnieuw zich tot wantrouwen aangegrepen.

Dat is een slimmert, dacht hij; die wil me lekker maken, om me zoo fe laten jntkramen. Maar dan heb je 't mis. Ze kunnen toch een heerschap als ik ben niet wijsmaken, dat een kalkoensche haan een pauw en de Montblamc een groot suikerbrood is. En luid zei hij:

Ik ben je wel verplicht, mijn waarde Marius, maar ik heb niets te verbergen, niets dat iedereen niet weten mag. Ik ben hier op mijn gemak, een aangenaam thuis, met lieve

dames, wat kan ik meer verlangen Maar

het bad zal koud worden ik zal ervan

gebruik maken. Borstel intusschen mijn kleeren af, mijn zoon, opdat ze vlekkeloos worden als mijne, en, zooals ik hoop, jou ziel.

En daarop trad hij de toiletkamer binnen.

Alleen gebleven zijnde, was Marius een oogenblik verbluft door het plotseling heengaan van zijn meester, maar weldra herstelde hij zich:

Ik herinner me, redeneerde hij bij zichzelf, wat mijn vader zei: Een Marseillaan', mijn jongen, zei hij, is fijn als ambergeur, buigzaam als staal, onafhankelijk als de arend en vroolijk als een vink. Een man van dit ras kan dus geen vrede hebben met gevangenschap, hoe aangenaam ze hem die ook willen maken. Er zal zich wel een gelegenheid voordoen, dat ik hem mijn trouw kan bewijzen.

En de brave jongen, wiens vader hem een hartstochtelijke bewondering had ingeboezemd voor de stad der Phocaeërs en haar bewoners, bewerkte terdege met den borstel de kleederen van Scipio Massilia, het eenige middel, dat voorshands binnen zijn bereik was om van zijn ijver te doen binken.

Gedurende drie maanden verkeerde Marius in den waan, dat zijn meester waarheid had gesproken met de verklaring, dat hij met kalmte en opgewektheid van majoor Coldjams gastvrijheid wilde gebruik maken. De Marseiliaan was begonnen met den militie-kommissaris te vergezellen op diens inspectiereis door den staat Illinois. Daarop was hij met hem gaan jagen in de onmete¬

lijke wouden, die de uitgestrekte prairieën omzoomen. Teruggekomen, had hij zich onledig gehouden met den zusters van zijn gastheer zooveel mogelijk afleiding te bezorgen, zicfj wel inachtnemend om door bevoorrechting van de eene, of partij te trekken voor de andere, bij verschil van meening over maatschappelijke en godsdienstige vraagstukken, — onderlingen naijver te verwekken.

herhaalde malen hadden de meisjes den Iuchtigen Marseillaan naar het naburig Chicago vergezeld. Marius maakte deel uit van die tochtjes, en verwonderde zich bij die gelegenheid wel een weinig, dat zijn meester altijd vol lof was over die stad en met de dames instemde, dat op den aardbol geen schitterender wereldoord bestond. Hij was het ermee eens, dat drie dollars voor de-minste der duizend kamers in het „Auditorium Hotel" billijk mocht heeten, dat het haarknippen er maar twee dollars kostte, kortom, hij wachtte zich wel met hen in het een of ander van gevoelen te verschillen. Hij wist de Amerikaansche nationale ijdelheid, de kracht en het zwak der Noord-Amerikanen, altijd te streelen.

Over het algemeen afschaffers in beginsel, als de Amerikanen zijn, wist hij met hun afkeer van sterken drank te transigeeren en liet hij de dames het sterke vocht proeven in den vorm van gesuikerde bonbons, die een klein glaasje inhielden van den' verboden drank. Hij volgde hierin den smaak der onderscheideni nationaliteiten van het gezin Coldjam.

Zoo bezorgde hij Priscilla, de Nederlandsche, het Schiedammer vocht; Allane de whisky; Roma de anisette; Kate den Kornbranntwein, alles versuikerd en verzoet.

Wel tienmaal had Scipio kunnen ontsnappen. Waarom had hij van geen gunstige gelegenheid gebruik gemaakt? Het antwoord ligt voor de hand. Hij wist niet waar Dolora Pacheco zich op dit oogenblik bevond. Wel hadden de dagbladen heel wat beweging gemaakt naar aanleiding van het verzinsel, door den Reverend Forster, gouverneur van Texas uitgedacht; had men het gerucht verspreid van een algemeenen opstand der zwervende Indianen, die hun binnenlandsche twissten zouden gestaakt hebben, ten einde het binnendringen van vreemdelingen in hun gebied' te beletten, — maar van de Mestiza en haar metgezellen was geen woord gerept; het scheen dat dezen, sedert zij in de eenzame woestenij van de Llano Estorado waren doorgedrongen, in ontastbaren rook waren opgegaan.

Op zekeren dag dat Massilia, zich vervelend over de werkeloosheid, ongesteldheid' had voorgewend, ten einde van -de wandeling met de familie Coldjam verschoond te kunnen zijn, trad Marius geheimzinnig zijn kamer binnen, terwijl hij zich aan zijn droefgeestige overdenkingen overgaf. Een beweging van ongeduld ontsnapte hem. Ontevreden over de stoornis, riep hij:

Sluiten