Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het zou niet Hliijk zijn, als je het slachtoffer werdt mijner dwaasheid.

Je doe maar, patroon, mopperde Peter. Je weet wel beter, dat ik niet den eenen kant uitga, als u een anderen weg kiest. Uw besluit is niet moeilijk te raden U zult de

Mestiza niet verlaten, omdat ge eenmaal uw

woord aan Sullivan hebt verpand dat

keur ik goed. Ge zoudt niet graag zien, dat . de Donna haar kleinood vond; voordat de twaalf maanden van uw verbintenis zijn omgekomen ook dat vind ik uitstekend. En

om hem de zes maanden die overblijven, als waardeloos te doen verliezen, zijt ge tot alles bereid, zelfs om ons de Indianen op den hals te halen en ons naar de andere wereld te zenden. Welnu, patroon, daarmee kan ik vrede hebben. We zullen te gelijk met u

onzen oorlogskreet aanheffen als mijne

ure gekomen is, zal mijn doodenzang den uwe beantwoorden. Een dapper jager, die nooit aan eer en plicht is te kort geschoten en menig rood ongedierte in het zand der wildernis heeft doen bijten, kan dit leven zander angst of vreeze verlaten. Hij kan zich verzekerd houden van een welkome ontvangst op het jachtgebied van den Grooten Geest, zooals de Indianen het uitdrukken.

De toespraak van Peter was klemmend door haren eenvoud van vorm. De man, die, zonder er toe verplicht te zijn, zijn leven ten offer brengt, boezemt eerbied in. Francis besefte het, en stak zijn makker de hand toe.

Ik dank je, Peter, en neem de verzekering aan van je trouw. In den waanzinnigen toestand waarin ik verward ben geraakt, weet ft dat mijn plan gelijk staat met zelfmoord, innig dankbaar ben ik je, dat je bereid zijt met mij den dood tegemoet te gaan.

De geëmpIoieerde schaterde het uit:

Van uit de diepte, o Heer Amen

't is of ik dn de kathedraal ben te Yuébec. Drommels, patroon, we liggen nog niet onder de groene zoden.

Neen, maar misschien zal dat niet lang meer duren

Het is de eerste keer niet, dat de oorlog aan die rooie duivels verklaard is.

Zeker! maar ditmaal behoor ik mezelven niet meer toe mijn geest. —

Verwijlt bij de Mestiza als een vlinder heeft hij zich aan het licht harer oogen de vleugels geschroeid. Ge hebt tot uzelven gezegd: Ik kan alleen maar denken aan haar. Niets zal mij haar doen vergeten en ik stel er geen belang meer in, om het met de Apachen en Comanchen op te nemen in listen en lagen op het oorlogspad.

Francis knikte treurig .

Wacht maar totdat we de vijandelijke Indianen weer onder schot krijgen, zei Peter.

Mij kwelt geen vrouwelijk beeld De oude

haat zal zich weer laten gelden, en een enkele gedachte zal ons slechts beheerschen: dat duivelsch gebroed neer te schieten. De

echo der prairie zal de karabijnschoten van Vasthand en Schaduw doen weerkaatsen, tegelijk met den stervenskreet der wreedaardige wilden.

De hemel geve, dat je gelijk hebt! zuchtte Francis Gairon.

Maar op de karavaan wijzend; die gedurende deze samenspraak een heel eind weegs was vooruit gemarcheerd:

Sluiten we ons bij de makkers aan, hernam hij. Binnen acht dagen zal alles beslist zijn. En op somberen toon:

Mijn dood zou een uitkomst wezen

Helaas! neen, mijn verbintenis is gebiedend. Wij verlaten Donna Dolora niet Komaan, Gairon, wordt weer jezelf Roep het

gevaar te voorschijn dat zal je tijd doen

winnen, en zie dat je er met eere uitkomt

De Canadeezen hadden zich weer bij het gezelschap gevoegd' en gingen noordwaarts met Dolora.

Bij het krieken van den dageraad werd haft gehouden aan eene bron, die door een twaalftal boomen, welke er omheen stonden, een kleine oase vormde in de wildernis. Daar deed zich een incident voor, dat de plannen van Francis in de hand werkte. Waar het kristalhelder water murmelde, had de doorweekte grond de verscne sporen behouden van Indianen, die een uur nauwelijks geleden zich van die plaats hadden verwijderd.

Francis Gairon vestigde hierop de aandacht van de Mestiza

Donna, zei hij, ik wil dit nieuwe spoor volgen. Zie. De richting verschilt van de andere. Het is nu niet meer naar het Oosten, maar Noord-oostwaarts, dat de krijgers trekken.

En terwijl ze hem bedankte, gevoelig voor hetgeen ze als bezorgdheid zijnerzijds aanzag, verwijderde hij zich eensklaps.

Rust hier wat uit. Ik zal u tijding brengen.

Met groote stappen, door den onafsoheideIijken Peter gevolgd, snelde hij heen.

Waarom de paarden achtergelaten? vroeg deze.

Ze zijn vermoeid en je dient te weten,

dat ruiters geen vijand verrassen.

'Maar ze kunnen hem toch ontvluchten, bromde Peter binnensmonds.

Dit was alles. De twee mannen gingen een poos zwijgend naast elkaar en drongen in de wildernis door.

De zon steeg op middaghoogte en was brandend heet. Het spichtig gras kraakte onder hun voeten. De jagers liepen steeds voort, het spoor volgend dat -eindeloos, scheen.

Plotseling bevonden zij zich tegenover een ontbloofe plek, bezaaid met kleine hoogten, veel gelijkende op aarden hutjes.

Een leger van prairiehonden', mompelde Francis.

En werkelijk de honden van de prairie, meer gelijkende op knaagdieren dan op het hondenras, leven er in talrijke groepen.

Sluiten