Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En tot den Puma zich wendend:

De Puma is een vermaard opperhoofd onder de zijnen. Ik heb bemerkt, dat zijn krijgers hem naar de oogen kijken. Laat hij zeggen of ik mij vergis.

Karig in woorden, schudde de Mayo enkel met het hoofd.

Stellen we ons dus in staat van tegenweer1, vervolgde de Canadees. Het kamp is slechts van het Westen toegankelijk. Laten we rotsblokken doen aanrollen, ten einde qp den top van het voetpad een onoverkomelijken hinderpaal op te werpen. Vervolgens kunnen we wachten. Misschien, dat de vijand, de onmogelijkheid inziende van ons te verrassen, ervan afziet ons aan te vallen.. De Roodhuid is dapper, maar voorzichtig ' tevens; hij stort zich niet hardnekkig in een gewaagde ondernemig.

De Mayos brachten de voorgeschreven manoeuvre ten uitvoer.

Krekel maakte van dit oogenblik gebruik den Canadees te zeggen:

Ik ben er nu zeker van, dat er een verrader onder ons schuilt.

Zeker? herhaalde Francis, wien het doorzicht van den Parijzenaar allesbehalve aan-^ genante oogenbljkken bezorgde.

Radicaal, mijn waarde.

En hoe komt u aan die overtuiging? ' Ik heb me zoo aanstonds afgevraagd met welke bedoeling die onbekende ons vertrek had vertraagd.

Werkelijk?

En ik ken zijn bedoeling: den Indianen den tijd gunnen ons te overvallen.

De onrust van Gairon nam meer en meer toe. Het noodlot wilde, dat Krekel, dit kind van Parijs, onbekend met de listen der Prairie, het geheele beraamde plan doorzag. De jager was onder den pijnlijken indruk, dat de Franschman zijn gedachten las. ofschoon de Canadees zich hierin vergiste. Hij trachtte hem daardoor op een dwaalspoor te brengen.

Op één punt houdt uw redeneering geen steek, zei hij, na een poos zwijgens.

Is het tóch waar? Nu, ik ben benieuwd dat te weten

Aan uw nieuwsgierigheid zal .ik voldoen. Zoo iemand het kwaad had uitgelokt, waardoor onze dieren zijn aangetast geweest, ten einde den bravo's gelegenheid te geven ons aan te vallen, zoo iemand zou ons een uitstekenden dienst hebben bewezen.

Uitstekend Hoe 'heb ik dat te ver¬

staan?

U zult me gelijk geven. Gesteld, onze paarden zijn in goeden staat; we zouden dan naar de vlakte afdalen, waar we voor een verdedigende houding veel minder goede positie zouden innemen dan nu het geval is.

Ja daar is veel voor te zeggen, zei

Krekel peinzend — Maar hardnekkig op

zijn stokpaardje terugkomend: — Waarom heeft men onze paarden in zoo'n toestand gebracht?

Verrukt over dit eerste succes, vervolgde Gairon:

We hebben ons door een lichtvaardig vermoeden van de wijs laten brengen. Dat is de heele geschiedenis, senor Krekel. De dieren zijn nu aan de betere hand. Een zeker aantal van hen, inplaats van in de schaduw van de rotsen te gaan liggen, waren in de

brandende zon gebleven en dat is hun

leelijk opgebroken Als de avondkoelte

komt is het ongemak voorbij .

Het is mogelijk, stemde Krekel toe, al gaf de uitdrukking van zijn gezicht nog geen bepaalde overtuiging te kennen. In ieder geval, zooals u zooeven zeer juist hebt aangemerkt, kan men in de wildernis niet voorzichtig genoeg zijn Ik zal voortgaan met

een waakzaam oog te houden, alsof al onze tochtgenooten niet zoo onbepaald te vertrouwèn zijn.

En hierop verwijderde zich de jonkman, terwijl Francis Gairon hem bezorgd nazag. De jager gevoelde zich niet op zijn gemak. In de woorden van den Parijzenaar had hij gemeend een vage achterdocht te moeten onderkennen, nog wel niét scherp omlijnd, maar die toch ieder oogenblik voor hem gevaarlijk kon worden. En welk gevaar sloot die argwaan in! De belegerden zouden tot de zekerheid kunnen geraken, dat de toestand, waarin zij zich bevonden, 'het werk was van Francis Gairon, en ze zouden zeker niet aarzelen hem te straffen' voor dergelijk — naar hunne opvatting — snood verraad.

Overigens een gemakkelijke straf, want de brave kerel was vast besloten geen weerstand te bieden. Hij zou sterven, als een slachtoffer van twee tegenstrijdige gevoelens die hem beheerschten: zijn eerbied voor het aan Joe Sullivan verpande woord, zijn zinnelooze teederheid voor Dolora Pac'heoo.

Maar hij doorzag een gevolg van Krekels ontdekking, duizendmaal pijnlijker voor hem dan de dood. De Mestiza zou in hem slechts een verrader zien, en na zijn verscheiden was alleen verachting het loon voor zijn nagedachtenis.

Hij mocht zijn bedoeling niet verklaren. Zoo hij dit deed, dan verraadde hij immers het geheim van Sullivan zijn „patroon". Zwijgen was dus plicht, een onverdiende schande ondergaan, een schurk schijnen, om zijn I loyautelt te kunnen handhaven.

Twee gedaanten rezen op voor zijn ontstelde verbeelding: de man aan wien hijÜÉR. voor tweeduizend dollars had verkocht, het jonge meisje, dat hij trouw had gezworen. Beiden hielden een vinger op de lippen, om hem stilzwijgen op te leggen.

Deze vlijmende zinsbegoocheling doorwroette als een kanker het brein van den jager, tot de nacht inviel.

De maan stond vol aan den hemel. 2Jj goot haar zilverlicht over het aardrijk. Geen ' verrassing was te duchten. Om het plateau

Sluiten