Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vrienden, zei ze tot de jagers, wacht nog wat. Nog heeft er geen bloed gevloeid. Misschien zullen de Indianen niet doof zijn voor de stem van den boodschapper dien ik tot hen zai zenden.

De jagers Francis en Peter wisselden een blik van verstandhouding. Zij wisten maar al te goed, dat er bloed was gestort, en dat z9 het waren, die opzettelijk de Apachen op het spoor hadden gebracht van hun makkers.

Neen, voorzeker, zij zouden hunne daad niet bekennen; maar de afgezant, die met de Indianen een samenkomst mocht hebben, — zou die het bewijs van het schijnbaar verraad niet kunnen aanbrengen?

Welnu, hernam Dolora, verbaasd over het stilzwijgen der Canadeezen, keurt gij niet goed wat ik wil beproeven?

Met moeite bracht Francis uit: Vergeef: me, ik keur den maatregeï goed; maar ik weet, dat de Apachen de gemeenste bandieten zijn ter wereld en dat onze boodschapper misschien nooit tot ons zal terugkeeren.

Hij beweert niets te vreezen te hebben. De Indiaansche ridderlijkheid is hem bekend; hij verzekert dat hij goed en wel in het bivak zal terugkomen.

En wie is die zendeling?

De Puma, het opperhoofd mijner getrouwe Mayos. En zoo zijn terugkomst ook al aan twijfel onderhevig is, zal ik zijn zelfopoffering moeten aanvaarden. Voor alles komt het er op aan, dat ik in mijn tocht geen vertraging ondervind. Zestig millioen menschen verwachten de onafhankelijkheid van het welslagen mijner piannen.

Een rooskleurige tint verscheen op de wangen van het jonge mesije, geestdrift sprak uit haar zwarte oogen. O, moge het mij gegeven zijn, de zaak der vrijheid te doen

zegevieren en daarna te sterven, het

noodzakelijk zoenoffer te zijn voor iedere grootsche onderneming! Ik verlang niets meer.

Met haastig gebaar pinkte Francis een traan weg, die aan zijn oogleden trilde.

Maar waarom de Puma? vraagde hij met schorre stem.

Hij heeft zich aangeboden om naar het kamp der Apachen te gaan .

Als het te doen is om zijn leven voor u te wagen, Donna, waarom mij dan niet gekozen?

Hij zei -dit met stamerende stem, meer zeggende dan hij wei te kennen wilde geven.

Verrast zag zij hem aan: Ik heb u noodig om de ondernomen taak tot een goed einde te brengen.

Mij?

Ja. Immers gij zijt de „Kampioen", sedert den dag, dat de ongelukkige wien deze titel gegeven is, spoorloos verdwenen is. De Kampioen moet mij naar Mexico vergezellen. Het hoofd te zijn der Zuidelijke confederatie is zijn taak. Dolora Pacheco zal van

de zegepraal der Zuidelijken geen getuige zijn zij heeft een heiligen eed erop gezworen, en zij zal nakomen wat zij heeft beloofd.

Welken eed? Welke belofte? vraagde de jager, onthutst over den toon waarop zij had gesproken.

Met een zacht gebaar, waaruit volkome» berusting sprak, weigerde ze hem dit te openbaren.

Waarom dergelijke toewijding, sprak hij barsch, gekwetst door haar stilzwijgen. Waarom zulk een opoffering, waarbij de edelste van allen móet verdwijnen?

En daar zij volhardde in haar zwijgen: Goed, het zij zoo, vervolgde hij. Gij zijt de besturende gedachte. Maar veroorloof althans uwen dienaren hun leven voor u te wagen, zoolang dit nog mogelijk is. Zend mij als parlementair tot de Indianen.

En met zekere woede: Wat is een Kampioen, die geen enkel gevaar mag loopen.... een voorvechter, voor wien ge alle eereambten weglegt, wien ge de voordeelen gunt der expeditie, en die, als een vadzige prins, tot werkeloosheid wordt gedoemd, terwijl anderen voor hem handelend moeten optreden?

Een edelmoedige opwelling klonk in de stem van den Canadees. Op dit oogenblik vergat hij zijn positie. Hij dacht er niet meer aan dat hij verlangd had als parlementair te worden uitgezonden, ten einde de openbaring te voorkomen van zijn schijnbaar verraad. Slechts ééne zaak zweefde hem voor oogen: naar het kamp der Roodhuiden zich begevend, liep hij kans daar den dood te

vinden, en dien dood, die een einde zou

gemaakt hebben aan zijn besluiteloosheid, aan den inwendigen tweestrijd, door zijn onderling zich weersprekende gevoelens in hem wakker geworden, dien dood wenschte hij met alle krachten zijner ziel.

Hoor eens, hernam Francis op smeekenden toon, ük schaam mij,' hier nutteloos te zijn. Wij zwervers in de wildernis houden van daden. Toen ik u het voorstel deed om als Kampioen op te treden, had ik erop gerekend, het leeuwendeel der aan de expeditie verbonden gevaren voor mijne rekening te zullen nemen. Als het anders zijn moet, ben ik niet meer de kampvechter der onafhankelijkheid. Een eenvoudig soldaat dér

vrijheid staat thans voor u gij zult niet

weigeren, dezen als boodschapper te zenden naar de Roode Duivels.

Niet in staat de gedachten te vermoeden van den spreker, was Dolora zeer aangedaan.

Het zij zoo, gij zult gaan geve de

hemel, dat ge in staat moogt zijn terug te keeren, opdat ik geen wroeging hebbe over mijne zwakheid.

Hij dankte haar met saamgevouwen handen.

Ga dus, hernam Dolora. Ik zal den Puma dit nieuw besluit mededeelen.

Sluiten