Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ommezien zag zij zich omringd door militairen die onbewust waren van de. lafhartige daad, welke zij begingen aan eene alleenstaande vrouw, al was 'deze ook een Indiaansche.

De sabels vlogen uit de scheeden, met een enkelen slag sprong het wapen haar uit de hand, en als woestelingen, door den wijn bevangen, wierpen haar vijanden zich op haar, deden zij haar ter aarde storten en bonden haar met lederen riemen Vast.

Door deze korte worsteling verhit, onderwijl de alcohol hun brein benevelde, beraadslaagden ze onderling;

Hoe zou men deze squaw kunnen: straffen, die stoutmoedig genoeg was om met haar navaja een officier der Amerikaansche militie te dreigen, een man, die met de vriendelijkste bedoelingen jegens haar optrad?

Andrew gevoelde zich in zijn eigenliefde gekwetst, daarvoor eischte hij voldoening.

Hoort eens, kameraden, zei hij, ik heb deze Roodhuid tot mijn stand willen verheffen, zij heeft mün aanbod versmaad', met een uitgetogen dolkmes weigerde ze mijne hand — welnu, ik neem haar voet, haar ontblooten voet en' zal er tien zweepslagen' op geven. Het is een probaat middel -voor eksteroogen en het zal haar in staat stellen spoediger zich bü haren stam weer aan te Sluiten dan zij verwachtte.

Met brullend gejuich werd deze aardigheid begroet Dolora sidderde en murmelde binnensmonds: * ,

Ik ben verloren mijn voet zal me verraden ze zullen zien; dat ze niet met een

Indiaansche te doen hebben!

De dronken officieren' wierpen zich op haar. Ze omringden' de geboeide ongelukkige vrouw, die op den grond lag uitgestrekt en in de volstrekte onmogelijkheid verkeerde ook maar een vin te verroeren:. Met onbeschaamde spotternij bogen ze zich over haar en maakten ze haar inlandsen schoeisel los.

Schoone dame, ziehier officieren aan uw voeten, kamerdienaren van een koninklijk paleis Wij vernederen ons niet, als we uw schoenriemen ontbinden.

Ze hielden hun zijden vast van het lachen en wrongen zich in bacchanale bochten. Onder hun hardhandigheid week het Mexicaansche schoeisel en liet een paar blanke voeten zien met fijne rose nagels,

Verbaasd zagen de officieren elkander aan. ,

Bij satans grooten teen! riep Andrew als vertolker van den algemeenen indruk, deze squaw heeft de voeten van een lady!

Lelieblank; voegde een ander eraan toe.

Rooskleurig als appelbloesem, zei een derde.

Zouden we hier te doen hebben met een verschijnsel, dat den befaarnden Barnum is ontgaan? Een menschelijk wezen, Roodhuid van gezicht, maar een Bleekgezicht, wat haar onderdanen betreft.

Dat is boerenbedrog

Vermomming

Dubbelzinnigheid:....

En terwijl deze uitroepen Dolora 'in de ooren klonken, haar te kennen gevende, dat zij ditmaal wel deugdelijk zich in de macht bevond van haar vijanden, had Andrew zich ijlings verwijderd.

Zijn zakdoek voor den dag halend, drenkte hij dien met het water uit een nabijzijnde vliet, keerde afetoen tot 'de gevangene terug en wreef haar met het natte linnen ruwhandfg in het gelaat.

Door deze aanraking ging de beschildering der Indianen verloren en- werd de blanke huid der Mestiza zichtbaar.

Een blanke vrouw! schreeuwden de officieren.

Die zonder twijfel er belang bij had door onze linie te breken, bevestigde Andrew. Kameraden, we zullen het met onze jacht voor gezien houden. We keeren naar het kamp terug. Ik geloof wel' dat dit stuk wild een felicitatie van den honorabelen Joe Sullivan waard zat zijn.

Naar het kamp! Naar het kamp!

Er ontstond een gedrang. De paarden werden gezadeld; al wat op de pleisterplaats voorhanden was werd weder ingepakt.

Daarna stegen allen te paard.

Andrew, die de gevangene dwars over de« zadel had geworpen, gaf het sein tot vertrek.

En dé kleine troep, die recht voor haar uit vloog, berg op, berg af, richtte zich in galop 'naar de holte waar eertijds de Mestiza door Sullivan in verhoor was genomen.

Het jonge meisje had het bewustzijn verloren.

Onder de klem eener vreeselüke wanhoop, schipbreuk lijdende in het gezicht van de haven, het nuttelooze inziende der door haar en hare metgezellen getrotseerde gevaren, was in haar brein een algeheele ondereentuimeling ontstaan.

Het bloed steeg haar naar de slapen, en onder een helsch lawaai van hamers die op een aanbeeld sloegen, gevoelde zij zich langzaam overgaan tot een staat van verdooving, het zinnebeeld des doods.

Ongevoelig, onbewust, bemerkte zij niets meer van haar bewakers, gevoelde zij de schokken niet meer, die haar lichaam tegen den zadelknop wonden toebrachten. -

Op ditzelfde oogenblik zwierven twee mannen langs de grens van het kamp.

Het waren Francis Gairon en diens geeëmploieerde.

Beiden schenen ze in opgewekte luim te verkeeren. Ieder droeg in zijn schouderriem een uitstekende karabijn, een 'geschenk van Joe Sullivan. De agent der Noordelijken had den jagers hun wapen willen teruggeven, door hen te begiftigen met de geweren van hen die door ziekte waren ten grave gesleept. Want dte woestijn is vaak noodlottig voor hen die niet geacclimatiseerd zijn. Een ver-

Sluiten