Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van lieverlede, naarmate de zon tot middaghoogte steeg, de aarde verzengende met haar stralehgloed, kwam het bivakrumoer tot bedaren. De militiesoldaten gaven zich over aan het genot der siësta. De stilte heerschte oppermachtig, alleen afgebroken door den regelmatigen stap van den schildwacht die vóór de tent der gevangene op en neer liep.

Dolora lag uitgestrekt op een mat, aan smartelijke overpeinzingen ten prooi. Zij was gevangene, en zij die haar vermoeienissen hadden gedeeld, zouden haar tevergeefs wachten aan de oevers van de Canadeesche rivier. De taak, waaraan ze 'haar leven had gewijd, zou nimmer ten einde worden gebracht

Zij alleen kende het geheim waar het Inca-Aztek halssnoer lag verborgen, en op dit oogenblik verweet zij zich het niet te hebben geopenbaard aan de vertrouwde vrienden die haar hadden vergezeld. Na haar verdwijning zouden dezen het onderzoek naar het kostbaar kleinood hebben kunnen voortzetten. Zij zouden erin geslaagd zijn zich ervan meester te maken, om het naar Mexico te brengen en het verbond der Hispano-Indianen van Zuid-Amerika te bezegelen tegenover de Angelsaksers van het noordelijk halfrond.

Hare voorzichtigheid getuigde van laakbare schuld, haar bescheidenheid was een misgreep in het eind.

En de herinnering aan Francis kruiste haar mijmeringen. Zij wist niet meer wat ze van den Canadees had te denken. Daags te voren, in den namiddag, had hij geweigerd haar te verraden, en des avonds had hij zonder aarzeling haren naam genbemd.

Hij was in Sullivan's dienst — in haar tegenwoordigheid had deze het doen uitkomen — een premie was hem voor bewèzen diensten toegedacht

Een geheimzinnige chaos bleek het, waarin zij ronddoolde, zonder een lichtpunt te vinden.

De zon scheen met haar loodrechte stralen over de prairie, met het brandend vuur waartegen het schraal gebladerte der oasestruiken, het linnen van de tent geen voldoende schaduw verleenen.

Een verstikkende lucht drong in de neusgaten, de ademhaling der gevangene werd hijgend.

Alle geluid in het bivak was uitgestorven. De schildwacht zelfs, door de verzengende hitte verlamd, had zijn eenzame wandeling gestaakt. Leunende tegen een nabijzijnden boom, hield hij zich op zijn geweer steunend, half slapend staande, terwijl zijn oogen dommelig knipten.

Opeens deed 'een licht glednuisch de gevangene opschrikken uit haar overpeinzing. Het was als het gekrab der vele knaagdieren waaraan het verre Westen zoo rijk is.

Het dier dat het geluid teweeg bracht, moest den stoffigen grond ondergraven ach¬

ter de tent, van den tegenovergestelde» kant waar de schildwacht zich bevond.

Eensklaps werd het zeil zachtkens opgeheven. Het hoofd van een man gleed door de opening, en Dolora herkende het gelaat van Francis Gairon.

Zij was op het punt van hulp te roepen. Maar de Canadees bracht een vinger aan zijn lippen, en zij zweeg.

Kruipend sloop de jager binnen de tent Hij richtte zich weldra op, maar bleef in nederige houding met de knieën op den grond zitten.

Donna, zei hij, ik heb u voorgelogen, maar heden is het noodig dat ge mij uw volle vertrouwen schenkt

En daar zij wilde spreken, haar verwondering te kennen geven, smeekte hij haar met een wenk, hem eerst te willen aanhooren, waarop hij voortging:

Ik zal u eerst zeggen wie ik ben; waarom ik aldus heb gehandeld.... Daarna, moogt gij oordeelen.

Met radheid van tong, zonder iets over te slaan, verhaalde hij op welke wijze hij zich aan Joe Sullivan had verbonden, zijne komst te Mexico, zijn ontroering op het gezicht der Mestiza, zijn begeerte haar- zijn diensten aan te bieden.

Zijn stem trilde bij de uiteenzetting van een en ander.... Op zijn oogen daalde een mist, zijn borst zwoegde onder de kloppingen van zijn hart en steeds ging hij voort Hij haalde op van zijn inwendigen strijd, toen hij tusschen twee vuren stond: het aan Sullivan verpande woord en het teeder gevoel dat hem meesleepte, om de trouwste dienaar te zijn van Dolora Pacheco. Hij bekende de list waardoor hij de Indianen op het spoor

der expeditie had" gebracht zijn angstige

bekommernis toen hij dit verraad pleegde zijn droefenis tijdens het beleg der

Zwarte Vallei.

Het zweet tappelde hem van het voorhoofd, terwijl hij de gevallen van aanhoudende tegenspraak opsomde waarin hij was gewikkeld geweest Maar naarmate zijne verlegenheid toenam, helderde het gelaat op der Mestiza. Neen, zij had zich niet bedrogen.' Francis was geen schuldige geweest, maar een slachtoffer van al te nauwgezet eergevoel.

Hij was aan het einde zijner netelige bekentenis. En voortdurend geknield:

Donna, sprak hij. Gisteren heeft Sullivan mij de vrijheid teruggeschonken en ik heb gezworen het kwaad goed te maken, dat fk bedreven heb jegens haar, die ik als een Madonna vereer. Den gansdhen nacht hebben Peter eft ik de militiesoldaten gevolgd; en daarna verscholen in een bocht van het terrein, op eenige honderden meters afstand van hier, heb ik gewacht dat de groote hitte de oogen uwer wachters zou sluiten. Ik ben hierheen gekropen om u de volle waarheid te zeggen.

En met een diepen zucht:

Sluiten