Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slissend waren voor de emancipatie van twintig naties, en bij gebrek aan een lucifer, van een steeltje gephosforiseerd hout, zou ze er onwetend van blijven, en in de onmogelijkheid verkeeren hulp te verleenen aan haar vrienden die op haar hunne hoop hadden gevestigd.

Werktuigelijk gebruikte het jonge meisje het ontbijt, daarna verdiepte zij zich weer in haar overpeinzingen.

De dag verliep. Tegen vijf uur kwam de cipier terug. Hij bracht het middagmaal der gevangene. lederen dag ging hij zoo voort met het eenvoudig gereedschap van het eerste maal te vervangen door dat van het tweede voedsel. Op die wijze stoorde hij haar slechts twee in plaats van vier keeren achtereenvolgens.

Hebt u geschreven, senora? vraagde hij.

De gevangene schudde van neen met het hoofd. Ze zou den soldaat weer laten vertrekken, toen haar plotseling iets inviel.

Ik heb niet geschreven, omdat ik heb nagedacht Mijn herinneringen zijn nog niet

heel juist. Maar het kan zijn, dat ik heden avond wil schrijven. Zoudt ge me aan eenig licht kunnen helpen? En met een spotachtigen glimlach: Ze behoeven niet bang te zijn. dat ik me van een lampje zal bedienen om te ontvluchten.

By God! mompelde de cipier met een ronden lach, daar zou heel wat anders voor nood!g zijn. Ik zal uw verzoek overbrengen aan commandant John Yellow.

Goed zoo. Wil dat doen, vriend.-

In angstige spanning verbeidde ze de terugkomst van den bewaarder.

Willigde men haar verzoek in. dan ware alles gered. Ze zou in staat zijn gesteld te kunen lezen wat de alsnog haar onbekende vriend mocht mededeelen.

De afwezigheid van den soldaat hield een kwartier aan. Eindelijk kwam hij opdagen, met een koperen lampje en een luciferdoosje in de hand.

Op het 'gezicht biervan had het jonge meisje moeite een vreugdekreet in te houden. Het was haar dus gelukt.

De commandant stond erop Zijne Excellentie te raadplegen, verklaarde de man, vandaar dat ik wat lang wegbleef. Er is olie genoeg h'erin om desnoods den geheelen nacht door te schrijven.

Dolora zweeg. Ze gevoelde, dat, als ze spreken ging, hare stem de ontroering zou verraden, waaraan ze ten prooi was. Ze had behoefte aan een groote mate van wilskracht, om niet toe te springen en den oipier de verlangde lamp. uit de handen te rukken. Toch slaagde ze erin zichzölve meester te blijven, en de soldaat vertrok zonder iets te hebben opgemerkt.

Zij luisterde naar het afnemend geluid der voetstappen van den gevangenbewaarder. Zoodra was dit niet verdwenen, of in

een oogwenk had ze de lamp aangestoken.

Langzaam liet ze het papier over de vlam zweven, de regels kwamen een voor een to voorschijn, aanvankelijk rossig, totdat ze van lieverlede in zwart overgingen.

De Maagd van Mexico las: „Donna!

„Wij hebben het pleit gewonnen. Het Een„drachts-Halssnoer is in onze macht. Het „is ter hand gesteld aan hem dien ge tot „kamptoen hebt uitverkoren. Scipio Massi„lia is uwe zaak steeds trouw toegedaan.... „En daar hij zich zijne zending nooit onwaardig heeft betoond, was het niet meer „dan billijk dat hij de eer genoot het kostbaar „juweel naar Mexico te mogen overbren„gen."

Dolora brak de lezing af. Een vochtige mist trok haar voor de oogen.- Zij vervolgde:

„Nu moeten wij u bevrijden. De tijd dringt. „Onze vijanden zijn in het bezit van een „nauwkeurige reproductie van het Halssnoer. Wij weten het, want we hebben den „geëmpIoieerde die het van Parijs mee„bracht, gearresteerd. Binnen kort zal Joe „Sullivan, onder sterk geleide, zich op weg „begeven. Een vergadering van Zuidelijken „is binnen een maand te Mexico uitgeschreven. Men zal haar het valsche Halssnoer „overleggen, zoomede de ten uwen name „gestelde factuur; op die wijze willen zij „het vertrouwen dat uw volgelingen in u „stellen, ten eenemale vernietigen."

Zij schudde droevg het hoofd.

Een maand nog maar!

Zou haar ontsnapping mogelijk zijn?

Deze vraag kon zij slechts beantwoorden met een vermoeid en moedeloos gebaar. Neen, uit dit vervloekte fort zou ze niet ontsnappen. Zeer zeker zouden haar cipiers hun waakzaamheid verdubbelen. Aan den vooravond der zegepraal zou geen enkele voorzorg verzuimd worden.

Een onverwinüjke nieuwsgierigheid evenwel noodzaakte haar andermaal haar blikken te werpen op het bewuste papier.

„Derhalve —■ zoo ging haar briefschrijver „voort —■ hebben de heeren Fabian Rosalis „en Krekel, die het minst bekend zijn bij hen „die er beiang bij hebben u vast te houden, „zich als marskramers vermomd. In die „hoedanigheid zullen zij zich aanmelden op „het Fort. Wanneer deze regelen u ter „hand komen, is het hun gelukt uwe bewaarders te verschalken."

De Maagd van Mexico pauzeerde andermaal, een aandoening van vreugde flikkerde in haar oogen.

Ze zijn geslaagd, zei ze met luider stem, alsom d'e overtuiging bij haar wortel te doen vatten. En zij hervatte har lectuur:

„Verwonder u over niets. Zij zullen voor uwe bevrijding werkzaam zijn.'*

Het eerste gedeelte der missive eindigde daar. Maar op de volgende bladzijde stond ta lezen:

Sluiten