Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Oh! zuchtte 'de resinero. Ook Perez is verdubbeld, hoewel maar voor één dagloon genoteerd. Zou de bescherming des hemels over mij zijn neergedaald, in die mate, dat al mijn dienaren worden verdubbeld?

En met van ontroering bevende stem vervolgde hij:

Antonio!

Francis Qairon beantwoordde deze oproeping gelijktijdig met den eigenaar van den naam.

Present!

Alweer dubbel. Pablo! Present!

Pablo had gelijktijdig met Peter hierop geantwoord.

Altijd dubbel, huilde de hidalgo met weeke stem. Allen, allen zijn ze dubbel. O, hoe zullen wij dit bewijs van hemelsche welwillendtteid waardeeren!

En haast makende, riep hij de lijst verder af: " Hieronymo!

Present!

José!

Present!

Pedro!

Present!

Sanchez!

Present, mijn waarde!

Telkens hadden twee stemmen geantwoord, op den Iaatsten roep had Massilia zich bij den arbeider.Sanchez geschaard.

Toen naderde de Marseillaan den van schrik versteenden Ramon, die van het gebeurde zich geen denkbeeld kon vormen.

Senor, zei hij plechtig Sta mij toe, u

thans mede te deelen wat Onze Lieve Vrouwe van u verwacht.

Ja, ja, spreek, vriend. Niets zal mij te veel zijn om de aanbiddelijke beschermster voor haar onschatbare gunsten mijne erkentelijkheid te betuigen.

Opnieuw wreef de Provencaal zich de handen. Hij had den resinero in den zak.

Het is dus zaak, zei Scipio, dat ik u vertrouwd make met een weinig bekende waarheid. Ieder me#sch heeft zijn dubbelganger.

Wat zegt u? stamerde Don Ramon op een toon van de hoogste verrassing.

Hebt u zelf nooit deze werkelijkheid vermoed?

Ja— neen misschien broddelde

de resrnero, door de vraag geheel in de war, gebracht.

Van den eenen kant wenscbte Ramon oprecht te zijn, daar hij nooit eenige verdubbeling had opgemerkt van zijn persoon; anderzijds kostte hem de bekentenis te veel zelfverloochening, dat hij, de patroon, onkundig was in iets waarvan een arbeider de kunst had afgzien. Scipio haastte zich hem op de hoogte te brengen.

Het zal u zeker wel eens overkomen zijn, Senor, dat u dezen of genen plicht wödet vervullen, deze of gene daad begaan?

O zeker! galmde Ramon, verheugd iets te kunnen bevestigen.

Goed. Als u dan een zeker besluit hadt genomen om het een of ander te doen, hebt u dan nooit eens een inwendige stem vernomen, die u het tegendeel aanraadde?

Ja zeker, zeker.

Welnu, Senor, dat was de stem van uwen dubbelganger.

Van mijn dubbelganger!

Den toon weer te geven waarop Ramon dit herhaalde, grenst aan het onmogelijke.

Van mijn dubbelganger! Ik heb een

dubbelganger!

Het was verrukking, maar tevens ontsteltenis.

Massilia maakte van zijn voordeel gebruik, om de grap tot het einde door te zetten:

Dezen morgen derhalve was ik de onzichbare dubbelganger van Sanchez. '

Hè?

Ja, Senor, onderwijl ik met diens ziel vereenzelvigd was. speelde ik nog de bescheiden rol van intiemen raadsman.

De vluchtelingen hadden vreeslijke moeite om niet in een dollen 'schaterlach uit te barsten. Want zoo de resinero al een allervermakeiijkst overbluft gezicht zette, de ware Sanchez rolde met oogen, ontzettend om aan te zien. Trouwens de onwetende en Iichtgeioovige arbeider, zooals allen van zijn slag, vraagde bij het ongelooflijk aplomb van den Marseillaan af, of deze niet inderdaad zijn lichaam had bezeten als een booze geest.

Ik moet u zeggen, Senor, vervolgde Scipio, dat het verdubbeld zielewezen ons in staat stelt, geestverschijningen waar te nemen. Daarin ligt onze kracht, ons ideaal. En dit zoo zijnde, kom ik nu aan de bewonderenswaardige verschijning, die mij tot dubIjelganger heeft gemaakt.

Spreek, spreek, beval de resinero, de handen vouwend als tot een gebed.

Dat zal iW, Senor. Sanchez was 'opgestaan met het krieken van den dageraad. Met onze medearbeiders gingen we naar de resineria die Cristobal ons had aangewezen.

Naarmate Scipio sprak, vermeerderde de onrust van Sanchez.

Eenmaal midden onder de lianen, ging Massilia voort, zette Sanchez zijn kalebas neer en maakte hij aanstalten om een insnijding te doen in eene plant.

Ja, dat is zoo, bevestigde Sanchez, bepaald door zijn dubbelganger overmeesterd.

Plotseling — vervolgde de Marseillaan, met een heldhaftige poging erin slagende niet te lachen — treft een allerliefste muziek onze ooren en wordt het struikgewas verlicht door een zachten schitterenden glans...'.

En verschijnt u de Madonna! roept de hidalgo uit, die zich niet langer kon bedwingen.

Sakkerloot! wat slaat u door, hernam Scipio met bewonderenswaardige kalmte, de Madonna— weet ik het?

Heeft ze het u niet gezegd?

Wel neen, zeker niet .En daar ik niet gewoon ben door de edele Vrouwe in haar

Sluiten