Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

notitie. Hij was er slechts op uit om zijn makkers aan te moedigen en commandeerde:

Vuur! Vuurt dan toch!

Maar de aanvallers, vast toesloten ziöh door geen hindernissen van hun doel te laten aibrengen, hadden 'hunnen marsah hervat. Joe Sullivan en Bell hielden den moed erin door de belofte van een gouden dollarregen. Opnieuw knallen de karabijnen der mannen, in het riet verscholen. De kogels slaan in de massa's, manschappen sneuvelen, paarden, van hun ruiters beroofd, brengen wanorde in den troep. Weldra maken sommige strijders rechtsomkeert. Zij sleepten hun kameraden 'mede. Zij vluchten en verdwijnen in de duisternis.

Over de kling gejaagd! roept Krekel. Als we ons nu weer eens aansloten bij onzen dapperen Francis Qairon. Hij zwijgt echter, nu hij Peter het hoofd ziet schudden.

We zijn hier nauwelijks tien minuten, zegt deze. De patroon heeft me twintig minuten gevraagd, om de Salto de Agua over te komen. Hij kan onderweg een hindernis ontmoeten. Om hem die twintig minuten te verzekeren, dienen we ten minste een uur het hier vol te houden.

Qoed zoo, we nemen aan dat ik niets heb gezegd, hernam Krekel, en onbezorgd stak hij een sigaret op. De tegenstand der drie vrienden scheen evenwel vruchten te hebben gedragen. Twintig, dertig, veertig minuten verliepen, zonder dat de Noordelijken op de kampplaats waren terug verschenen. Zeer zeker hadden zij zich van de onmogelijkheid overtuigd om den overtocht te forceeren van 'het moeras, en blokkeerden zij nu den uitgang van den straatweg.

Binnen twintig minuten begeven we ons naar den Salto de Agua, zei Peter, die op deze wijze zijn vrienden den toestand uiteenzette. Hij had dit nauwelijks gezegd, of aan zijn rechterhand flikkerde een bliksemend licht over de waterlijn, de knal volgde terstond, en de Parijzenaar stiet een schreeuw uit:

Die is raak!

Zijn linkermouw vertoonde een roode vlek, die al grooter en grooter werd in omvang.

Donders! bromde de Canadees, ze hebben een sloep en maken daarmee een omtrekkende beweging.

Onder het spreken deed hij zijn kameraden plat op den grond liggen en verbond de kwetsuur van den jongen Krekel. f Er is niets gebroken, zei hij, het is enkel een vleeschwond.

Maar het geweervuur knetterde aldoor, gelukkig te hoog aangelegd; de verdedigers van den weg hoorden een hagelbui van ko' gels over hun hoofden sissen.

De anderen komen terug, bromde Peter, die met zijn oor tegen den grond lag. De positie wordt onhoudbaar.

Eensklaps riep hij: Waarom zou ik het ook niet doen? Hoort eens, vrienden, schiet de

eenden neer zoodra ge ze op den weg ziet.

Denk erom, het moet een hellevuur zijn

Ik kom aanstonds terug.

Voordat men hem een vraag doen kon, had hij zich zacht in het water laten afglijden en was hij spoorloos verdwenen. Aan Rosales en Krekel werd de tijd niet gegund om na te gaan wat er in de bedoeling lag van den jager, want de vijand vertoonde zich andermaal op den weg. Ditmaal waren de aanvallers te voet. Zonder twijfel hielden sommigen hunner de wacht bij de paarden die op het droge stonden. De tactiek nabootsend der verdedigers van den doorgang, hadden de manschappen van Sullivan zich verdekt opgesteld achter de biezen en openden ze van daar het vuur.

De positie der twee metgezellen van Peter werd hachelijk. Aan het vijandelijk vuur blootgesteld in het front en in de flank, moesten zij stellig bezwijken. Het vuur hunner tegenstanders werd juister en juister. De kogels sloegen rondom hen in den grond.

Maar op het oogenblik dat zij der wanhoop nabij waren, hield het vuren aan hun rechterzijde plotseling op, angstkreten vervulden de lucht, het werd eensklaps doodstil. Verbaasd als de Zuidelijken waren, losten ook zij geen enkel schot. Hun vijanden, niet minder verwonderd dan zij, hadden zich opgericht, hun schaduwbeelden teekenden zich duidelijk af tegen de tent.

Daar zijn ze, zei Rosales haastig Vuren! Vuren!

Twee schoten vielen, door woedende kreten beantwoord, twee Noordelijken zakten in elkaar.

De Parijzenaar had met zijn eenig bruikbare hand zich van zijn wapen bediend, zijn schot had de uitwerking niet gemist. En onderling zich gelukwenschend, bespeurden ze breede kringen op de oppervTakte van het water. Een menschenhoofd stak in het midden uit—

Een zwemmer, prevelde Fabian.... en hij legde aan.

Duivels! schiet niet op vrienden, zei Péter met iets spotachtigs 'in zijn stem.

Wat, zijt gij het? Waar kom je vandaan?

Van daarginds. Ik wilde maken, dat ze niet meer op ons schieten. Er zaten maar eventjes vijf van die kwanten in de schuil. Zonder eenig gerucht kwam ik op hen aangezwommen. Ik sloeg een gat ta de vlet. Twee van de snuiters konden niet zwemmen ze zonken als baksteenen.... Wat

de anderen betreft, twee hebben een jaap in den rug door mijn mes, dat belet hen zich te laten drüVen. De laatslte is me ontsnapt..' dat spijt me niet. Ik hoop. dat hij bij zijn kameraden terugkomit en den schrik erin brengt voor ons clubje.

De hoop van den Canadees scheen wél verwezenlijkt, want alle geluid van de zijde dies vijands was verstomd.

Weet ge wat ik geloof? hernam de geëmpIoieerde.

Sluiten