Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar het nieuwe, jonge licht van de dag al het oude van de nacht wegvaagt en doet verdwijnen. Het is nog geen twee uur geleden,, dat ik nog tussen de fortwallen zat en er geen notie van had vrij te zullen komen, maar het is al zo achter den rug, en al zö voortn'j, dat het me al heel lang geleden lijkt.

Deze dag is een mijlpaal. Niet alleen dat hij een periode afsluit, maar met deze dag begint ook een nieuw tijdperk in m'n leven. Vijftien maanden geleden bond ik de1 strijd aan tegen kapitalisme en militarisme en de eerste faze in deze strijd was een periode van lijdelik verzetten, een negatie. Nu is die periode voorbij en nu komt een andere: die van daadwerkelik meedoen in de sosialistiese strijd. Dit is niet een kwestie van negatie alleen, van neenzeggen, maar een zaak van opbouwen en werken, van vernietigen ook, maar vooral van de nieuwe sintese scheppen.

Onder m'n mededienstweigeraars heb ik heel veel verschillende tiepen leren kennen én er waren er ook onder, die zichzelf hele pietén en helden achtten en het verschrikkelik moedig van zichzelf vonden, geen soldaat te hebben willen zijn. Er waren er, die het zich als als een hele verdienste aanrekenden, de militaire uniform niet aangetrokken te hebben, en deze daad van verzet tegen de maatschappij als heel voldoende beschouwden. Als ze dan in de maatschappij terugkeren, rusten ze op hun verworven lauweren én laten de verdere sosialistiese strijd aan anderen over, — zij hebben genoeg gedaan.

Maar hoe kortzichtig zijn de mensen, die de dienstweigering als zo iets heldhaftigs ophemelen, die meezingen het banaal-lelike liedje, waarin voorkomen de woorden:

„Maar dan eenmaal komt de tijd Dat de kerker zich ontsluit En gehard tot verdren strijd Komt de held (!) er uit! enz.

Ik zou al de mensen, die zó denken, wel toe willen roepen: „och toe, zing dat toch niet meer!" De dienstweigering is heus geen heldendaad, maar alleen een daad van mensenplicht. Degenen, die niet weigeren en onbezorgd in hun soldatenpakkie voort blijven sjokken, verzuimen een plicht, maar degenen, die weigeren, doen heus zo iets biezonders niet. Ze weigeren, ómdat ze voelen, dat het een maatschappelike, sosialistiese noodzaak is, maar opzichzelf is

Sluiten