Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de brandkast, en liet Josjo de kamer uit. De deuren werden weer gesloten, langoor liep naar zijn slaapvertrek, strekte zich uit op een groote zijden matras en het zich met een muggengaas dicht dekken. Dan sloot Arie alle deuren, die tot zijn kostbaren viervoeter toegang gaven af, en we konden eindelijk bij een glas koelen absinth en een goede sigaret in de veranda praten over de oude tijden van Amsterdam.

Laat bracht dien avond zijn auto me terug naar mijn bescheiden kamers. •

En over wat nu komt moest ik me eigerdijk zéér schamen. Maar als je zelf voortdurend wordt gemaand om sommen te betalen, die je nooit voldoen kunt, terwijl een vriend er een ezel op na houdt, die hem in eens duizend francs zonder moeite voortelt, dan kom je tot bittere en arglistige overpeinzingen. Weliswaar had ik nooit een Arabisch meisjemetkaüum-permanganaat ingespoten, maar dat nam niet weg, dat ik het ontberen van een goudezel als een rampzalige onrechtvaardigheid voelde. Vooral daar hij den langoor, volgens zijn zeggen, voor een deel aan mij te danken had,

Als Josjo maar éénmaal iets voor mij wilde doen. Ik wist het woord wel niet, maar het geleek op: „Al wascht die zich". En nu herinnerde ik mij een hond te hebben bezeten, dien ik voor uiterst verstandig hield. Vele malen toonde ik, aan iedereen die er belangstelling voor veinsde, hoe het dier de richting mijner woning insloeg, telkens als ik vroeg: „ga je mee naar huis ?" Tot een vriend me allen waan ontnam (je hebt van die menschen die daar een kinderachtig plezier in hebben) door te vragen: „Ja, gemeene luis?" waarop hethateUjk-stompzinnige mormel óók naar huis liep.

En zoo rijpte een plan, dat treurige gevolgen zou hebben. Tallooze malen kwam ik op de meest verschillende uren op de Villa Dandy aanzwoegen, werd er de beste maatjes met

Sluiten