Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

over de ziel, hare onsterfelijkheid, en . haar leven hiernamaals. Volgens diaken Petrus, met wien de gesprekken gevoerd worden, twijfelen velen aan het voortbestaan der ziel na den dood. Gregorius wil in zijn boek de waarheid der kerkleer bewijzen en steunt daarbij, naast de aanhaling van plaatsen uit het Evangelie, voornamelijk op visioenen, waaronder een onze bijzondere aandacht verdient. Aldus luidt het verhaal: Drie jaren voordat Gregorius de geschiedenis neerschrijft, overleed te Constantinopel een soldaat aan de pest. Tot het leven teruggeroepen, beweerde hy eene brug gezien te hebben boven eene zwarte vervaarlijke rivier; aan den overkant dier brug zag hy prachtige weiden» versierd met bloemen, waarvan de geur alléén de ziel verzadigde en waarin ontelbare groepen van personen, in het witgekleed, rond wandelden. Daar waren verscheidene schitterende woningen en men was juist bezig met het bouwen, van een gouden huis, waarvoor de steenen aangebracht werden door ouden en jongen, meisjes en kinderen. Voor wien dit huis bestemd was, wist hy niet. Op den oever der rivier stonden kleine huizen, waarvan sommige met een stinkenden rook vervuld werden, andere niet. De goeden gingen met vasten tred over de brug, de zondaars tuimelden in den stroom neder. Op de brug wandelde een pelgrim en streden goede en kwade geesten om eene ziel, die wankelde en naar beneden overhelde, la die houding wordt ze langs boven en langs onder getrokken, doch het einde van dien strijd woonde dé soldaat niet by, daar hij juist op dat oogenblik op aarde moest wederkeeren. Ofschoon heel rudimentair is dit verhaal van groot belang, omdat het aan het visioen een vasten vorm heeft gegeven en in de visioenen een nieuw element brengt, de brug over de rivier, die in de latere teksten zelden meer zal ontbreken en in de tweede helft der Middeleeuwen zelfs met voorliefde behandeld wordt. Hoogst waarsctnjnlijk komt die brug uit het oosten, waar zy in de visioenen eene bèlangryke plaats inneemt, al doet ze ons ook dadelijk denken aan de bevende brug Bifrost (d. i. de regenboog), die Asgaard (den hemel) met Midgaard (de aarde) verbindt en waarbij Heimdal, de wachter der

Sluiten