Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hunne wetenschap aan ons „barbaren", bekend maakten. Geld verdienen van ons, dat was best, maar ons hunne vreeselijke vechtkunst leeren en concurrenten vormen, dat nooit. Waarschijnlijk verbood ook hunne vaderlandsliefde — als ik dit woord gebruiken mag voor een in Japan zoo geheel ander gevoel — hun ju jutsu aan niet-Japanners te leeren.

Het is dan ook voor 'n Europeaan zéér moeilijk, ju jutsu te bestudeeren.

Mijzelf ging het aldus. In 1899 reeds las ik in 'n Engelsch Magazine een internationaal systeem van zelfverdediging, 't welk o. a. 'n paar klemmen had overgenomen uit ju jutsu. Deze Japansche bewegingen waren de eenige practische in 't geheele systeem en sedert wou en zou ik meer te weten komen van die duivelskunst.

De Mandsjoerijsche oorlog vestigde voor goed de aandacht van Europa op 't Oost-Aziatisch Engeland en met tal van andere zaken, wetenschappen en begrippen kwam van Japan ook de nieuwigheid „ju jutsu". Tal van boeken verschenen, ook in 't Hollandsen vertaald. Ik kocht alles waarvan ik maar hoorde, paste 't geleerde toe op wien zich daartoe leenen wilde, doch had nooit succes dan bij zwakkeren-dan-ik-zelf. Was nu 't geheele ju jutsu, dat juist heette de strijdwijze voor den zwakke tegen den sterke, voor 't jonge meisje tegen den pootigen bruut-aanrander, was nu dat alles humbug? Mijn boksvrienden, die me altijd plaagden met mijn experimenteeren in ju jutsu, waren er van overtuigd, dat alles opschroeverij was. Maar ik gaf de studie niet op.

In 't buitenland had ik aanvankelijk evenmin geluk. Wel zag ik bij enkele eerlijke demonstraties de waarachtigheid van de macht van ju jutsu, doch de Japs leerden 't ons niet. Eindelijk, toen de scholen in Piccadilly en Oxfordstreet reeds opgeheven waren, daar 't Londensche publiek ten slotte de Japs doorzien had, brachten Engelsche beroepsboksers, met welke ik getraind had en die mijn „hobbie" kenden, me in kennis met 'n verjapanschten Brit, die zeven jaar lang daag-

Sluiten