Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moest moeite doen, om zich in te houden.

Daar zag ze Hendrik lachen; zoo stil-geniepig.

Zij zag dat leelijke, gluiperige trekje komen om zijn mond; die rimpels in zijn magere wangen.

't Bloed steeg haar naar 't hoofd. Neen, zóó zou 't niet.

„Ik zei zulf waiten, wat ik dou."

„Zoo? Brutoal wezen? En dat tegen dien moeke? Moar nou is 't oet. Zeist beloven, dat 't oet wezen zei. Tou! Gauw!"

„Nooit."

„Watte? Boer, heurst dat? Da 's dien laive dochter ja. Altied hest 't wicht veurtrokken. Hendrik ken ja gain goud bie die doun. Nee, hol die moar stil, ik wait 't wel. Jaantje, nè?"

„Vrauw, mout dat nou zoo? Jaantje, doe magst nait brutoal wezen tegen moeke. Heur nou ais, wicht,

Sluiten