Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

's Goevrijdags ratel, rauwgetand,

dwers door de kerke relt, terwijl het volk, stilzwijgende, om

den autaar neergeveld, den God aanbidt, dien Golgotha

zag sterven, naakt en bloot, 's goevrijdags, op den schandeboom,

de schandelijkste dood.

En pelgrimeerende in den geest naar den Kruisberg ziet de vrome, geloovige Christen de doornenkroon van Jesus, de koningskroon der smarten, stralender dan een kroon van goud en diamanten, — en hij zegt het Vader Vondel na:

De schoonste roode rozen groeien Op geenen Griekschen berg, o neen,

Maar op den kruisberg, hard van steen, Daar Jesus' hoofdkwetsuren vloeien....

Mijn God! en met wat al schatten kan men zich verrijken op dien kruisberg!

Daar springt voor al die dorstigh zijn, Een bron van roode en witte wijn, Zoo lecker als oit tong kon keuren. Daar wascht men het bevlekt gemoedt In 's levens kostelijksten vloed....

En wat al troost is er te vinden!

Daar rust het afgejaaghde hart

Daar vindt het stilpijn voor zijn smart

Sluiten