Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

d'r stramme lijf over 't slapende kind heen en trachtte zijn knietje onder 't dek te werken.

't Lukte eindelijk ; toen stopte ze d'r jongen er nog eens warmpjes onder.

„Zoo, hè, slaap jij nog maar een poosie, hoor!" fluisterde ze voorzichtig, bang hem wakker te maken.

En in haar fluisterstem beefde het stille, groote genot, omdat ze nu weer eens vertroetelen kon en verzorgen, zóó maar, ongestoord, naar haar eigen zin, en zonder dat het eigenwijze bemoeien van d'r schoonzoon, die maar altijd bang was, dat opoe z'n joggie verwennen zou, haar kwaad maakte.

„Verwennen! .. . je bent mijn jonge, hè?" en met een kleine booze vreugde doefde ze 't dek nog dichter om 't slapende jongetje heen, blij haar gang te kunnen gaan, bewust in d'r gevoel van veiligheid.

Sluiten