Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te werken, schreef hij moeizaam en zwaar. Had hij een fond, door anderen geschreven of voorbereid, dan werkte hij gemakkelijker en wist ook een mat, schijnbaar dood werk leven in te blazen.

Een oogenblik hief hij luisterend het hoofd; een dof geluid, hoorbaar boven het -eentonige geneurie van den wind, had zijn oor getroffen. De paarden waren weer onrustig in den stal. Jean moest ze beter verzorgen. Hij luisterde opnieuw, onderscheidde geruchten van de stad. De wind moest meer oostelijk zijn geworden sinds vanmiddag : dat beteekende warmte, zoelte, lente!

Met ongeduldig gebaar schoof hij de papieren van zich af, leunde achterover in zijn stoel, klemde de lippen op elkaar.

Zijn denken, zijn verlangen rekte naar de stille kloosterkamer, waar Henriëtte Amélie rustte.

Zou zij één gedachte wijden aan hém ? Zou zulk een gedachte ook maar een oogenblik haar slaap storen ? En hij... vervloekt! De handen op zijne knieën knepen zich tot vuisten; door zijn borst trok een pijn als een laaiende brand.

Nooit had een vrouw zulk een hevige, onuit-

Sluiten