Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte hield het hoofd gebogen.

„Ik weet niet of ik durf."

„Durven? waarom zoudt u niet durven?"

Hij nam haar hand, hield ze, toen Henriëtte poogde haar weg te trekken, vast in de zijne.

„Weet u dan niet, dat ik u beschermen zou voor elk gevaar ? dat geen bedreiging u nader zou komen, dat ik u trouwer zou bewaken dan mijn leven? of laat mij zeggen, dan mijn vrijheid, want die is 'mij 't meeste waard?"

Henriëtte trok nu met kracht haar hand uit de zijne en opziende in zijn gelaat, sprak zij ernstig, met een zweem van weemoed:

„Ik vrees, dat het gevaar van een zijde zou komen, waartegen u geen wapens heeft." £

De Mirabeau trad een stap achteruit en legde de handen op zijn rug, als om ze zóó elke beweging naar haar te beletten. Zijn gezicht was plotseling verouderd en als verwrongen in smart.

„Ik begrijp 't!" kreet hij bijna. „U wilt mij ontvluchten, u komt niet*meer terug in Parijs; u gaat voor altijd heen."

Plotseling zonk hij vóór Henriëtte op den

Sluiten