Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Henriëtte Amelie een oogenblik aan met hare harde blauwe oogen.

Henriëtte voelde zich onrustig onder den stekenden blik, zij kende deze Abdis weinig, doch wist haar instinctmatig ver van zich af.

„Madame," begon de Abdis, „ik heb een verzoek aan u."

Zij sprak het Fransch geheel zuiver, merkte Henriëtte bewonderend op. Met de vorige Abdis, dien winter overleden, had zij steeds Engelsch gesproken.

Henriëtte neeg het hoofd ten teeken, dat zij op het vervolg wachtte.

„Ik zou het zeer op prijs stellen," vervolgde de Abdis, wanneer u minder bezoeken ontvingt."

Henriëtte antwoordde met lichte verwondering in den toon van haar stem, dat het haar steeds vergund was geweest, bezoeken te ontvangen, hetzij in haar eigen kamer, hetzij in de spreekkamer der vrije pensionnaires.

De Abdis bleef haar strak aanzien.

„Wanneer die bezoeken steeds door denzelfden persoon gebracht worden, ligt er iets

Jet-Lie II. 3

Sluiten