Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gezonden brak de spanning: hevige hoofdpijnen beletten de Mirabeau te slapen en zijn oude kwaal folterde hem met snerpende krampen.

Henriëtte Amélie deed een arts komen, die den zieke aderliet, waarop eenige rust volgde.

In de stille nachturen, terwijl Henriëtte Amélie aan het bed zat, waarin haar vriend nu kalm sliep, overstolpte haar een gevoel van wijde rust, als had een storm, die over haar hoofd was gevaren, zich gelegd.

Eerst nu, in die uren van rust, vond zij vrijheid, de ontroering weder te beleven van den nacht, waarin de Mirabeau tot haar terug was gekeerd, zóó volkomen, dat hij zelfs de heugenis aan zijn afdwaling scheen verloren te hebben.

Heel de bewogenheid van zijn bekentenis en van de dagen daarvóór toen zij in onzekerheid en ongerustheid vorschte naar de oorzaak van zijn vreemde houding, het scheen alles reeds geweken naar het land van verre herinneringen; weggedrongen door de werkelijkheid van den koortsigen arbeid, waarvan Henriëtte Amélie mede de spanning ondergaan had.

Sluiten