Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat moét ik, Jet-Lie. Al valt het zwaar."

Henriëtte zweeg, verlangend zijn drijfveer te begrijpen. Eerzucht? IJdelheid? Van beide iets misschien. Maar 't sterkst de verzekerdheid van zijn eigen waarde, de verzekerdheid, die hem krachtig moest maken en bestand tegen eiken storm.

Want in dit oogenblik voorvoelde zij, hoe stormen over hem heen zouden varen en hoe hij ze het hoofd zou bieden, alle. En de rust, die Henriëtte zich gedroomd had in zijn leven te zullen brengen, zou zijn een ruim menschelijk medeleven van zijn onrust en het balsemen van wonden, door den storm geslagen.

Zacht, in een gevoel van kalme verzekerdheid, streelde zij zijn voorhoofd.

Sluiten