Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tocht het meest voor hemzelf, wijl het zijn krachten sloopte.

Altijd, door de vier jaren van hun samenleven, had zij gepoogd, eenige rust te brengen in dat woeste, opgezweepte, vurige bestaan, waaraan zij zich had toegewijd. Waar dit onmogelijk bleek, had zij tenvolle haar aandeel genomen van de onrust.

Als een meer van stilte in het bewogene rondomme lag de heugenis aan een krankheid van de Mirabeau, waarin zij hem had mogen verzorgen zonder dat het leven daarbuiten of zijn eigen rustelooze natuur hem opeischten.

Die tijd was geweest als een weerschijn van de eerste weken, toen zij na de reis in Holland tezamen waren in de woning aan deChaussée d'Antin. Wanneer Henriëtte in lange, stille nachturen aan zijn ziekbed zat en hij — voor het oogenblik zonder pijn — zachtjes sprak over de toekomst of over kleine lieve dingen van hun alledagleven, weefde zich tusschen hen weder dat wonderlijk fijne zilveren net van gedachtedraden en nauw onderkende gevoelens, dat voor haar van begin-af het

Sluiten