Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij trok haar dichter tegen zich aan, en liet zich met haar neer in een stoel, zoodat hij haar op zijn knieën hield. '• '*A

Menigmaal in vroolijk gestoei, had hij hetzelfde gedaan, zonder dat zij er aan dacht zich te verzetten of zelfs er iets hinderlijks in te vinden. Nu echter, met de herinnering aanzijn wantrouwen en in de teleurstelling omdat zij geen belofte van hem had verkregen, wekte de wijze waarop hij haar als in bezit nam, weerzin en tegenstand. En de gedachte schoot in haar op: „hij meent dat Préveux dat vreemde in mij gewekt heeft."

Met kracht ontworstelde zij zich aan zijn armen, ontweek zijn kus, deed een paar passen van hem af.

Hij, de armen slap langs zijn lichaam, zijn gelaat rood van drift, stootte uit: „Als 't een ander was ..."

„Gabriël!"

Het klonk verwijtend en kermend als de levensklacht van een ziel in nood.

Hij werd er onmiddellijk weder door ontroerd, fluisterde: „vergeving, vergeving 1"

Sluiten