Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Mirabeau had gezwegen tot hij met Henriëtte alleen bleef.

Haar teer-bleeke uitzicht, gevolg der emotie van den vorigen avond en een doorwaakten nacht, trof hem als verwijt, en dreef tegelijk kregeligheid in hem op.

„Waarom zend je Dumont heen V vroeg hij knorrig-verwonderd. „Hij heeft brieven voor mij te schrijven."

„Dat kan hij in de andere kamer doen, zoolang wij hier zijn," wierp Henriëtte kalm vriendelijk tegen. „Ik moetje een oogenblik spreken."

De Mirabeau wierp een blik op de klok, raadpleegde ten overvloede zijn horloge, als om haar te beduiden, dat zijn tijd hoogst kostbaar was.

„Ik moet terstond uit, naar mijn uitgever Le Jay," waarschuwde hij.

Henriëtte trad naast hem, legde haar hand op zijn schouder. Toen zij begon te spreken had haar stem een diepen, sterk indringenden klank.

„Juist vóór je daar heengaat, is het noodig dat wij spreken. Heb je na ons samenzijn van

Sluiten