Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Is thans het bewijs van Gods bestaan, waaraan niemand ach onttrekken kan en mag! En dit voor negentiendeeeuwiche lezers, wier tijdgenooten Kant en Hegel zijn, en alsof er nooit een critiek van ons kenvermogen ware uitgevonden.

„Si 1'homme pêche contre une loi, il est coupable, s'il est coupable, il doit être puni, s'ü est puni, il est maHieureux. Je vois rhomme malheureux dans tous les ages, dans toutes les conditions — tous les hommes sont malheureux, donc üs sont tous punis, donc ils sont tous coupables." Ziehier de Erfzonde „bewezen", en aldus worden achtereenvolgens bewezen: de absolute rechten van den Koning, van den adel, de ondergeschiktheid van de vrouw, de „absolute noodzakelijkheid" om het heele onderwijs aan priesters in handen te geven, de grondelooze snoodheid van alle protestanten en zulks onder voortdurende aanroeping van Bossuet, wiens woorden „Oh Rois, régnez hardiment!" de Vicomte zich tot veelbeteekenend motto koos voor zijn „Théorie."

Doch thans rijst de vraag: wat beduidt dit alles van de Eenheid uit? Welk moment in de eeuwige wisseling van zelfherkenning en zelfvergetelheid vertegenwoordigt deze opbloei van het autoriteitsbeginsel tusschen 1800 en 1830? We zeiden reeds eerder, dat die periode is te noemen, van de Eenheid uit, een laatste en m i s 1 u k t e tendentie, om in een collectiviteit op den ouden grondslag tot zelfvergetelheid te komen.

We willen nu beproeven van dit woord .^nislukt" rekenschap te geven.

Met een .mislukte tendentie" bedoelen we eenvoudig een misgeboorte, zooals we die soms aantreffen in de laatste telgen van uitgebloeide geslachten, die daarna

Sluiten