Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drukte teeder-zacht de snaren, waaraan een melodische welluidendheid ontgleed, welke hem, die evenzeer luisterde als speelde,, bijna extatisch verrukte.

Hij speelde... hij luisterde...

En toen, opeens, werd er geklopt aan de deur, die dadelijk daarna open-ging, om de kleine tengere gestalte van zijn zoontje door te laten. Half schuchter en half durvend, zooals altijd in de tegenwoordigheid van zijn vader, naderde de jongen hem:

— Papa, een brief, die u dadelijk moest worden gegeven.

Met een schrik uit zijn gelukkige stemming van droomen en schoonheid weer tot de werkelijkheid gewekt, — wat kon een brief op den Zondag-avond, die hem dadelijk moest worden gegeven, voor goeds beduiden ? — legde hg viool en strijkstok neer op de tafel, en nam het briefje aan. Maar een schok van een snelle, felle ontroering ging door hem heen, toen hij den aanhef las:

Waarde Broeder!...

Het was een schrijven van zijn zusters, van Keetje en Aagje, die ...

Met stokkenden adem en een hartkloppende emotie las hij, en zjjn handen, die het blaadje vast-hielden, beefden:

Sluiten