Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem de instemming toe, dat zij, ja! zouden gaan tot hunnen broeder, om zich methem te verzoenen.. y

Aan het einde van den dienst zaten zij met gesloten oogen en gevouwen handen, en de zegening van den geliefden spreker viel als een weldoende lafenis in hun gemoed. Ja! zij zouden gehoor geven aan zijn' roepstem, die was geweest als een ingeving van hooger hand. En, nog in het kerkegangetje, onder de zware, zwellende tonen van het orgel, grepen Aagje's nerveuse vingers Keetje's hand, en vatten die even in een krampachtigen druk. Bij het naar huis gaan, spraken zij niet, maar thuis-gekomen omhelsden de zusters elkaar zwjjgend en lang, en Aagje legde haar hoofd op Keetje's schouder en weende stil.

Dien ganschen middag zaten zij tezamen, en spraken over hun jeugd. De herinneringen stormden op hen aan, en overweldigden hen, totdat zg geheel verteederd waren geworden van verlangen. En het briefje, dat zij aan Cornelius schreven, was de uiting van hun jaren-lang onder-gehouden heimwee, dat hun eensklaps in allen hartstochtelijken omvang was geopenbaard geworden.

Het schrijven van Cornelius hadden zij, tot Annemarie's voldoening beantwoord met een: dat spreekt van zelf; en, in den morgen maakte Cornelius met zijn familie zich op, om het gewichtig bezoek te gaan brengen. In geen tijden had Cornelius zich zoo vol van een rustige opgewektheid gevoeld, zoo innig overtuigd, dat alles nu met hem nog wel goed worden zou. Hij had er pleizier in, zich keurig te kleeden, en toen hij

Sluiten