Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

broer, wilden liever onafhankelijk blijven, om aan niemand dankje te hoeven zeggen, en dus... verdienen zjj hnn eigen geld. Je Mama verhnnrt kamers, dat weet je, — en wjj... nu, wij hebben 't je Mama nogal kwalijk genomen, dat zjj ons alle hulp geweigerd heeft...

— Dus u vindt 't ook niet prettig, hè, u vindt 't net zoo akelig als ik, dat Mama dat doet, kamers verhuren aan allerlei nare menschen, o, dat doet me pleizier! En ik dank u wel, dat u me dat hebt gezegd, want nu begrijp ik alles veel beter, en ik vind 't niets aardig van Mama, heelemaal niets, niets aardig, dat ze van u niets heeft willen aannemen, en zoo gek, dat ze 't niet heeft gedaan, want nu moet ze werken, en ze ziet soms zoo rood en zoo moe, en ze heeft nooit tijd, en ze is lang niet zoo mooi gekleed als u, en haar handen zjjn zoo ruw ... en Peter...

Tante Aagje had tot haar voldoening bemerkt dat de kleine Gornélie precies hetzelfde inzicht had in deze zaak als Keetje en zij; ofschoon zjj toch ook wel voelde, dat er iets niet in den haak was, omdat 't kind het zoo beschouwde. Zij had zich werkelijk heel voorzichtig uitgedrukt, maar toch niet kunnen verhinderen, dat Cornélie iets van haar afkeuring had begrepen. 0, die kleine was wèl een echte van Everden; Keetje en zjj bespeurden dat dagelijks tot hun blijden trots.

Werkeljjk, het kind was haar tot een vervulling in het leven geworden, zoo innig en volkomen, als zjj nooit had durven hopen. Alle liefde, alle toewijding, alle moederlijke teederheid, die het

Sluiten