Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stond... als het kind sliep haar liefderjjk gadeslaan, terwijl zij bij haar bedje met een handwerkje zat, en als zij wakker was haar verhalen doen, of voorlezen uit Schmidt's Ferdinand en Angelica of Hendrik van Eichenfels ...

De liefde van het kind was haar een volkomen vervulling. Een groote en innige vergoeding voor wat zij zoo lange jaren smartelijk had ontbeerd. O, niemand had het geweten, wat zij innerlijk had doorgemaakt in den triesten, eenzamen tjjd, nadat haar jeugd was vergaan ...

En hoe zjj ook denken mocht over Annemarie, omdat deze zonder op- of omzien haar eigen weg bleef gaan, een diepe waardeering bleef haar altijd voor deze bij, omdat zij haar woord gestand was blijven doen, en Cornélie aan hen had afgestaan.

En zoo, na het dal te zjjn door-gegaan, waar heerschte de duisternis der schaduwen des doods, had zjj nu den lichtenden bergtop bereikt, waar zjj bestraald werd door den zonnigen schijn van Gods onvergankelijke liefde.

H.

's Avonds, als de huiskamer rustig en opgeruimd was, doorleefde Annemarie de gelukkigste uren van haar dag. Zjj zat achter het theeblad met haar naaiwerk, en aan dezelfde tafel zag zjj haar zeventienjarigen zoon Peter gebogen over zjjn boeken. Zij spraken niet veel samen, maar in hun zwijgen was een volkomen harmonie, en beiden genoten van den kostbaren, stillen avond,

Sluiten