Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehoord door zijn familieleden, die, o, hoe haatte hij hen! hem overal uitwerkten, waar zij er kans toe zagen. Was hij niet collectant geweest, met de gedachte later diaken, en dan lid van den kerkeraad te worden? Maar zijn benoeming tot diaken was uitgebleven. En erger, veel erger nog bijna: zij hadden hem door hun negeerend gedrag genoodzaakt te bedanken voor het lidmaatschap der sociëteit Amicitia...

Maar wacht! Met zorg had hij zijn plan gemaakt en dat hij het uitvoeren zou, daarvoor stond hij zichzelven borg.

Cornélie was bij moeder gekomen, en had gepleit voor een verzoening tusschen de beide familiën, opdat haar moeder en Peter haar konden helpen den onwil der tantes te overwinnen. Hij had gelachen om haar naïeve zelfzucht, en opnieuw gelachen, toen hij het bezorgde gezicht zijner moeder zag. Want o, hij begreep haar wel. De tijd had bij zijn moeder zooveel verzacht; zij was zooveel anders gaan begrijpen.

Haar hardheid, haar onverzoenlijkheid, die hij altijd zoozeer had bewonderd, ja, zelfs zooveel mogelijk aangemoedigd, was in den loop der jaren, die haar zooveel hadden gebracht van wat zij verlangde, geluwd, en zij vond er iets aantrekkelijks in, om, nu zij oud werd, met iedereen in vriendschap en vrede te leven. Maar zij durfde hem dat niet zeggen, — goeie, goeie moeder...

En zij was hoogst verbaasd geweest, te verbaasd, om blij te kunnen zijn, toen hij zich bereid verklaarde om in te gaan op Cornélie's plan. Zij

Sluiten