Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had, een rustigen trots in zijn optreden, die ieder imponeerde.

En toen het onvergetelijk gesprek ...

Zij zag de ontgoocheling, de teleurstelling op de gezichten der tantes, toen het weldra bleek, dat moeder en Peter op haar hand waren en niet*op de hunne. Zij hielden zich goed, en, ondanks het verschil in opvatting, bleven ook moeder en Peter correct. Maar haar moeder gaf de tantes toch heel fijn te verstaan, dat zjj indertijd een opoffering had gedaan, toen zij hun Cornélie afstond, en Peter kwam met het beleefde, zakelijke voorstel, dat Cornélie wèl uit het huis der tantes trouwen zou, om allen schijn te vermijden, als zou er weer oneenigheid in de familie zijn, maar dat de tantes testamentair bepaalden, dat hun fortuin niet zou komen aan Cornélie.

De tantes waren op dit voorstel ingegaan, ofschoon Cornélie er later weer de onvermijdelijke onaangenaamheden door kreeg. Maar zij berustte er zoo goed mogelijk 'in; het verlichtte haar, dat zij de tantes nog niet méér dank zou verschuldigd zijn, en dat zij geen vurige kolen op haar hoofd konden stapelen, door haar voortdurend te wijzen op het fortuin, dat haar 'zou wachten. En tusschen moeder, Peter en de tantes was sedert omgang blijven bestaan, maar zoo stug, zoo gedwongen, zoo verborgen vijandelijk van de zijde der tantes, dat Cornélie niet begrijpen kon, hoe moeder en Peter dat verdroegen. Maar Peter scheen het te wezen, die het met elkaar omgaan forceerde, zij begreep

Sluiten