Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo diep had gesmart, en toch... in dit uiterst oogenblik beving haar een weemoed, zoo zwaar, dat zij slechts met de grootste moeite haar snikken bedwong. Haar heele mooie, lieve kindsheid lag nu achter haar, en zij voelde verdriet, omdat de scheiding zoo droef, zoo pijnlijk moest zijn...

Maar toen zij haar bruidegom ontmoette, zoo krachtig en knap in zijn mooie uniform, zoo stralend van innig geluk, toen drong het bloed haar met een gloed naar de wangen, en een siddering van vreugde doorliep haar, toen zij, in zijn hoffelijken kus, zijn lippen voelde op haar hand. O, nu begon het nieuwe leven! En hij zou altijd bij haar zijn, om haar te troosten, om haar te beschermen ...

Het blijde, sterke gevoel bleef haar bij, ook toen het geheele bruidsgezelschap bijeen was, om naar de kerk te rijden, en zij tusschen de feestelijk getooide gasten de zwarte schimmen harer tantes zag, beiden stemmig in zwarte zijde, zonder bloem, of kleurig versiersel; mijn hemel, wat was die tante Aagje mager geworden, arme, arme... Gisteren nog had het haar zoo kregel gemaakt, dat tante Aagje ervoor zorgde in haar presentie te vertellen, hoe de naaister had gezegd, dat haar taille wel 10 c.M. nauwer moest worden gemaakt dan vroeger... nu voelde zij niets dan medelijden ... Maar een andere verrassing wachtte haar; zij zag haar moeder, een opvallende figuur tusschen de aanwezigen, een trotsche, hooge gestalte, met haar fraai-gelijnd gelaat en zware, zilverwitte haar, in een japon

Sluiten