Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zonden scheiden, toen het werkelijk scheiden werd, dat waartegen zij al maanden-lang hadden opgezien, toen schreide zelfs tante Keetje, en tante Aagje drukte vertwijfeld haar heveling aan het hart, en kon geen woord van verwijt meer vinden, maar nokte slechts:

— 't Ga je goed, kind, 't ga je goed... En het eenige wat Cornélie uitbrengen kon was:

— Dank ... dank ...

Het bruidsdiner was even onderbroken door een korte pauze; toen het hervat werd, hadden ondanks hun heldhaftige pogingen, om zich te beheerschen, de tantes de macht tot converseeren verloren. Het waren evenwel de moeder der bruid en Cornélie's broer, die een rustig gesprek gaande hielden; het waren er velen, die, uit nieuwsgierigheid een woord met haar wilden wisselen, het waren er ook velen, die uit nieuwsgierigheid Peter lieten uitspreken, en naar hem luisterden. Beiden waren zeer rustig en van een kalme, welverzekerde houding, die niets uitdagends of overdrevens had; zij gedroegen zich, alsof zij de plaatsen innamen, die hun van rechtswege toekwamen.

Aan de lange tafel, waarop de bloemen en taarten, de geleiën en vladen, de vruchten en de bonbons een kleurig mozaïek vormden, zaten de gasten in een afwisselenden kring van donkere heeren-rokken, goud-betreste uniformen en lichtglanzende dames-toiletten. Er heerschte een zeer eigenaardige stemming van minzame gereserveerdheid, om de aanwezigheid van Annemarie

Sluiten