Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verwaten gezicht; zijn haar, alsof het in papillotten gezeten had; onuitgegroeid leek hij, onaf; en toch voerde hij een hoogen toon, al had zijn eigen slappe slnngelachtigheid hem ook altijd belet daadwerkelijk iets uit te voeren, en al had alleen de steun van zijn vader en die van invloedrijke familie en vrienden hem gebracht op de hoogte waarop hij nu was : zegelbewaarder, en burgemeester van Schiebroek.

Zij hield niet van haar zoon, die te veel het evenbeeld was van den man, dien zij nooit had liefgehad. In haar huis leefden de verschillende personen elk hun eigen leven; elk had er zijn wereldje, waarin hij opging, en waarbij hij geen behoefte had aan sympathiek samenleven, aan vertrouwelijken omgang; de eenige, die innig voor haar voelde, was haar dochter Jenny, die niet den trotschen aard harer moeder had, en daardoor zich gemakkelijker uitte, dan zij vroeger had gedaan. Jenny was een beeld van een meisje, maar zij bezat ook een gevoelig hart en een ontwikkeld verstand, en de ernstige aandacht, waarmede Peter haar beschouwde, verwonderde haar niet. Zij zag heel goed, hoe Peters oogen éen voor éen de jonge meisjes hadden gekeurd, en telkens en telkens weer op Jenny bleven rusten. Geen wonder, zij was de mooiste van allen. Wat bedoelde hij daarmee?... Zou hij ... verliefd op haar worden misschien?...

Zij wijlde even, peinzend, bg deze gedachte. Haar dochter en Cornelius' zoon.

Een zonderling gevoel beving haar, alsof de

Het gevleugelde Wiel. IL. u

Sluiten