Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

getrokken uit zijn greep, alleen had een mooi rood haar heele gezichtje overtogen, zooals hij bij een zijdelingschen blik tot zijn heimelijke verrukking had gemerkt.

En terwijl hij zoo haar kleine, warme, zachte hand vast hield omvat, kwam er een gedachte in hem, die hem het hart stormachtig deed kloppen: waarom nu niet haar vragen, of zij de zijne wou zijn? Hij klemde haar vingers inniger vast, maar een vreemde, beklemmende schroom hield hem terug. Bij het enkele denkbeeld, dat hij zijn woorden zou uitspreken, begonnen al zijn polsen zoo bonzend-wild te kloppen, dat een duizelige benauwing hem beving. Waarom toch. Waarom? Want hij wist het immers wat haar antwoord zou zijn ...

Hij bleef staan, en omgreep nu ook met zijn andere hand de hare; hij opende den mond om te spreken, maar zijn lippen beefden zóo, dat hij slechts afgebroken, stamelend kon spreken:

— Jenny ... Jenny ... ik ... ik moet je wat vragen ... zeg me... zeg me... of je... m'n vrouw worden wil?...

Zij boog haar hoofdje, en vlijde zich in een onwillekeurige beweging tegen hem aan, en:

— Ja, Peter... zeide zij.

Hij sloeg zjjn arm om haar schouders, en drukte haar tegen zich aan, maar hield haar toen weer van zich af in de dringende vraag:

— Wil je om mjj alles trotseeren, de tegenstand van je familie, van je vader, je broer... durf je, durf je, je aan me toevertrouwen ?...

Sluiten