Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wel nu nog mooier!" lachte Moe, „en je hebt het zelf gedaan!"

Inderdaad hing het pakje brood onder het zadel.

Piet nam voor de zooveelste maal afscheid van Moe, reed met een flink gangetje den weg op, 't stadje door, begon aan het andere einde van Groenstede er een flinken spurt in te zetten en reed daarna dwars door een grooten hoop glasscherven.

Pang!! Pang!!! knalden twee schoten.

Het waren zijn banden.

Verschrikt sprong Piet van zijn ongelukskarretje, keek mistroostig naar de slappe banden, draaide de fiets om en keerde met een arme zondaars-gezicht maar weer naar huis.

En al voortstappende slaakte hij bij zichzelven de verzuchting:

„Hans heeft gelijk: ik ben toch eigenlijk een echte ongeluksvogel!"

* *

*

Tot groote verbazing en niet minder teleurstelling van Oom kwamen de jongens, zonder Piet, op de plaats van bestemming. Oom ontving ze echter daarom niet minder hartelijk en onthaalde zijn jonge vrindjes kostelijk. Ook deelde hij hun mede,

Sluiten