Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn haar gladstrijkende terwijl li ij naar de deur stapte.

„Ik kan niemand ontvangen. Geef me nog even den tijd om naar boven te vliegen," iluisterde tante Jo, die zich tot de vlucht gereed maakte. Maar voor het haar gelukte weg te komen, verscheen er een man in de deur, met een kaartje in zijn hand. Ted ging hem met een alles behalve vriendelijk gezicht te gemoet, terwijl zijn moeder zich achter de overgordijnen verschool, in afwachting van een geschikte gelegenheid om te ontsnappen.

„Ik ben bezig aan een serie artikelen voorde „Zaterdagavondbode," en kwam mevrouw Bhaer daarvoor in de eerste plaats bezoeken," begon de onwelkomene gast op den honigzoeten toon, aan lieden van zijn soort eigen, terwijl zijn glurende oogen overal rondvlogen. De ondervinding had hem namelijk geleerd, zijn tijd zoo goed mogelijk te besteden, omdat zijn bezoeken doorgaans van zeer korten duur waren.

„Mevrouw Bhaer ontvangt nooit verslaggevers, mijnheer.

„Maar ik zal haar slechts een paar minuten ophouden," zei de man verder naar binnen dringend.

„U kunt haar niet spreken, want zij is uit," hield Teddy vol, wien een zijdelingschen blik deed begrijpen, dat zijn ongelukkige moeder verdwenen was door het raam dacht hij, zooals wel meer gebeurde als zij erg in het nauw werd gebracht.

't Spijt mij erg. Ik zal nog eens terugkomen. Is dit haar studeervertrek ? Mooie kamer!" En de indringer, wien het niet gelukte iets van haar zelve te weten te komen, besloot althans iets van haar kamer te zullen zeggen, al moest het hem ook het leven kosten.

„Neen, mijnheer," zei Teddy, hem beleefd doch meedoogenloos terugwijzend naar de gang, en van ganscher harte hopende dat zijn moeder den hoek reeds was omgegaan.

„Indien u mij zoudt willen zeggen, hoe oud mevrouw Bhaer is en waar ze werd geboren, wanneer ze is getrouwd en hoeveel kinderen zij heeft, zou ik mij zeer verplicht rekenen," vervolgde de bezoeker, niet het minst uit het veld geslagen, terwijl hij in zijn achterwaartsche bewegingen bijna over den vloermat struikelde.

Sluiten