Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

al moest ik ook tot Liverpool doorduiken. Daar ga ik weer!" en opnieuw schoot de zeemeermin naar beneden, ditmaal geheel uit het gezicht verdwijnend en als een echte kreeft op den bodem der zee rondtastend.

„Een moedig meisje! Daar houd ik van. Wie is zij ?" vroeg de actrice, terwijl ze op een half overstroomd rotsblok ging zitten, om naar de duikster te kijken, nu haar armband toch geheel onzichtbaar was geworden.

Betsy vertelde het haar, en voegde er bij, met den innemenden glimlach, dien zij van haar vader had geërfd. „Josie wil zoo dolgraag actrice worden, en heeft al een maand lang gehoopt u eens te spreken. Deze gelegenheid maakt haar stellig gelukkig."

„Dwaas kind! waarom is ze mij dan niet eens komen bezoeken? Haar had ik wel binnengelaten; ofschoon ik gewoonlijk alle aspiranten voor het tooneel zooveel mogelijk ontwijk, evenals verslaggevers," lachte miss Cameron.

Er was geen tijd om meer te zeggen; een bruin handje, dat den armband stevig hield omkneld, rees op uit de zee, gevolgd door een hoogrood gezichtje, toen Josie zoo verblind en duizelig boven kwam, dat zij nog juist bijtijds Betsy kon vastgrijpen.

Miss Cameron trok haar bij zich op de rots, en haar de natte haren uit de oogen strijkend, bracht zij haar weer geheel tot zich zeiven dooreen hartelijk: „Bravo! Bravo!"' hetgeen Josie de verzekering schonk, dat haar eerste bedrijf opgang had gemaakt. Dikwijls, heel dikwijls had Josie zich haar eerste ontmoeting met de groote actrice voorgesteld — de waardigheid en bevalligheid, waarmee zij haar entree de chambre zou maken, en haar eerzuchtige wenschen zou meedeelen; de goedgekozen kleeding die zij dragen, de geestige dingen, die zij zeggen zou, den diepen indruk dien haar ontluikend talent zou teweegbrengen. Doch nooit, zelfs niet in haar meest opgewonden oogenblikken, had zij zich een onderhoud voorgesteld als dit. Vuurrood, vol zand, druipend en sprakeloos, leunde zij tegen den roemrijken schouder, en zat ze als een mooi soort zeehond te knipoogen en te blazen, totdat zij eindelijk haar spraak terugkreeg en vroolijk lachend kon uitroepen: •

Sluiten